W zadaniach gastronomicznych o zapotrzebowaniu na surowce kluczowe jest rozróżnienie:
- masa surowca (przed obróbką),
- produkt użytkowy (po obróbce, do porcjowania),
- straty (odpad/ubytek masy, np. obierki).
Sformułowanie "straty podczas obierania wynoszą 20%" standardowo oznacza, że 20% masy początkowej zostaje utracone, a więc pozostaje 80% produktu użytkowego. To jest tzw. uzysk: 1 − 0,20 = 0,80.
Skoro porcja ziemniaków do dania zasadniczego ma wynosić 200 g, traktujemy to jako masę ziemniaków po obraniu (czyli masę, którą realnie wydamy gościom).
Krok 1: obliczenie masy surowca na 1 porcję
Jeżeli 200 g to 80% masy surowej, to:
masa surowca = 200 g / 0,80 = 250 g
Krok 2: obliczenie masy surowca na 200 porcji
250 g × 200 = 50 000 g = 50 kg.
Kontrola wyniku (bardzo ważna na egzaminie)
Jeśli obierzemy 50 kg ziemniaków i straty wyniosą 20%, to odpad wyniesie 10 kg, a produkt użytkowy: 50 kg − 10 kg = 40 kg. A 40 kg to dokładnie 200 porcji × 200 g, więc wynik jest spójny.
Dlaczego pozostałe propozycje są błędne? "40 kg" ignoruje straty i daje zbyt mało produktu po obraniu. "48 kg" zwykle wynika z błędu polegającego na dodaniu 20% do 200 g (czyli 240 g) zamiast przeliczenia uzysku; po odjęciu 20% z 48 kg zostałoby za mało ziemniaków do 200 porcji. "60 kg" to przeszacowanie (zbyt duży zapas nieuzasadniony danymi).
Wskazówka: gdy w treści jest "straty x%", najpierw policz uzysk: (100% − x%), a następnie dziel wymaganą masę produktu użytkowego przez uzysk.