Przy doborze tkaniny na odzież outdoorową zwykle ocenia się kilka cech jednocześnie, bo użytkowanie odbywa się w zmiennych warunkach (wilgoć, tarcie, zabrudzenia). Kluczowe są przede wszystkim:
- wodoodporność – ogranicza przemakanie podczas deszczu i kontaktu z mokrym podłożem,
- wytrzymałość na ścieranie – wpływa na trwałość w miejscach narażonych na tarcie (ramiona od plecaka, kolana, łokcie),
- oddychalność – pomaga odprowadzać parę wodną i zwiększa komfort, ale sama w sobie nie zabezpiecza przed deszczem.
Z porównania w tabeli wynika, że tkanina B (nylon) ma wysoką wodoodporność oraz wysoką odporność na ścieranie. To zestaw cech szczególnie pożądany w odzieży outdoorowej, dlatego jest to najlepszy wybór.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- Tkanina A – ma co prawda wysoką oddychalność, ale niska wodoodporność oznacza słabą ochronę przed deszczem, a średnia odporność na ścieranie ogranicza trwałość.
- Obie tkaniny są równie odpowiednie – parametry nie są równoważne: tkanina B przewyższa A w dwóch kluczowych dla outdooru cechach (wodoodporność, ścieranie).
- Żadna z tkanin nie jest odpowiednia – na podstawie tabeli nie ma podstaw do takiego wniosku, bo tkanina B spełnia istotne wymagania użytkowe dla odzieży w terenie.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy masz tabelę z cechami, najpierw ustal, które cechy są priorytetowe dla zastosowania, a dopiero potem porównuj wartości – to ogranicza wybór "na intuicję".
