Poślizg znamionowy s w silniku indukcyjnym opisuje, o ile prędkość wirnika jest mniejsza od prędkości synchronicznej pola magnetycznego. Jest to wielkość bezwymiarowa (ułamek), często podawana też w procentach.
Stosuje się zależność:
s = (ns − n) / ns
gdzie ns to prędkość synchroniczna, a n to prędkość znamionowa odczytana z tabliczki znamionowej.
Z tabliczki znamionowej odczytujemy n = 960 obr/min oraz f = 50 Hz. Dla sieci 50 Hz typowe prędkości synchroniczne wynoszą około: 3000 obr/min (2 bieguny), 1500 obr/min (4 bieguny), 1000 obr/min (6 biegunów), 750 obr/min (8 biegunów). Ponieważ 960 obr/min jest najbliższe 1000 obr/min, przyjmujemy ns = 1000 obr/min.
Podstawiamy do wzoru:
s = (1000 − 960) / 1000 = 40/1000 = 0,04
Otrzymane 0,04 oznacza 4% poślizgu przy warunkach znamionowych. To jest typowy zakres dla wielu silników klatkowych pod obciążeniem.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- 0,06 odpowiadałoby różnicy 60 obr/min przy ns=1000 obr/min lub innemu doborowi ns; nie wynika z danych n=960 obr/min.
- 0,94 i 0,96 to częsta pułapka: są to wartości bliskie (1−s), czyli stosunek n/ns (np. 960/1000=0,96), a nie sam poślizg. Poślizg jest "brakiem do prędkości synchronicznej", a nie "udziałem prędkości wirnika".
W praktyce elektryk wykorzystuje poślizg m.in. do oceny obciążenia silnika, wnioskowania o stanie pracy (spadek prędkości pod obciążeniem) oraz do prostych obliczeń powiązanych, np. częstotliwości prądów w wirniku fr=s·f.