Postać leku, która może być stosowana tak, aby uzyskać działanie ogólne, to taka, z której substancja czynna może wchłonąć się do krążenia w ilości istotnej klinicznie. W praktyce dotyczy to m.in. podania przez niektóre błony śluzowe.
Odpowiedź "czopki doodbytnicze" jest właściwa, ponieważ podanie doodbytnicze umożliwia wchłanianie substancji czynnej przez błonę śluzową odbytnicy. W zależności od składu, dawki i właściwości substancji (np. lipofilności) lek może wywołać efekt ogólnoustrojowy, a nie tylko miejscowy. To jest klasyczny przykład postaci, która bywa stosowana, gdy podanie doustne jest utrudnione (np. nudności, wymioty) lub gdy oczekuje się efektu ogólnego inną drogą.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują do pytania:
- "pasta cynkowa" – jest przeznaczona głównie do stosowania na skórę i ma przede wszystkim działanie miejscowe (ochronne, wysuszające). Wchłanianie ogólne substancji czynnych z typowych past jest znikome i nie stanowi celu terapii.
- "pręciki docewkowe" – podawane do cewki moczowej, najczęściej w celu działania miejscowego (np. na błonę śluzową w miejscu podania). Mogą powodować działania niepożądane, ale standardowo nie są traktowane jako typowa postać do uzyskania działania ogólnego.
- "maść siarkowa" – działa głównie miejscowo na skórę (np. w dermatozach/stanach pasożytniczych). Celem jest efekt miejscowy, a nie ogólny; ponadto formulacje maściowe są projektowane pod kątem działania na skórę.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się fraza "może być stosowana w celu uzyskania działania ogólnego", szukaj postaci, z której substancja czynna może realnie przejść do krwiobiegu (błony śluzowe, odpowiednia droga podania), a nie tylko działać na powierzchni skóry.
