Emulsja jest postacią leku, w której jedna ciecz jest rozproszona w drugiej (układ dwufazowy ciecz–ciecz). Kluczową cechą jest współwystępowanie dwóch niemieszających się faz (np. olej i woda) oraz zastosowanie emulgatora lub techniki sporządzania, która wskazuje na emulgowanie.
W praktyce recepturowej rozpoznanie emulsji opiera się na analizie zapisu: składników (czy są dwa rodzaje cieczy o ograniczonej mieszalności) oraz sposobu wykonania (czy przewiduje sporządzenie emulsji i odpowiednie łączenie faz). Tak rozumiana identyfikacja postaci leku jest ważna, bo determinuje dobór metody sporządzania, wymagane wyposażenie, oznakowanie (np. zalecenia dotyczące wstrząsania) oraz ocenę stabilności.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Syrop to zwykle roztwór cukrów (lub substancji słodzących) w wodzie, czyli układ jednofazowy, bez rozdziału na fazę olejową i wodną. Obecność składników olejowych nie pasuje do typowego syropu.
- Nalewka (tinctura) jest roztworem substancji czynnych w etanolu lub mieszaninie etanolu z wodą, otrzymywanym najczęściej przez ekstrakcję surowców roślinnych. To także układ jednofazowy i nie jest to emulsja ciecz–ciecz stabilizowana emulgatorem.
- Zawiesina to układ, w którym fazą rozproszoną są cząstki stałe w cieczy (ciało stałe w cieczy). Jeżeli w recepcie nie ma nierozpuszczalnego proszku jako fazy stałej, a zamiast tego są dwie ciecze, bardziej właściwa będzie emulsja, a nie zawiesina.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw ustal, czy układ jest jednofazowy (roztwór) czy wielofazowy. Jeśli wielofazowy, sprawdź, czy fazą rozproszoną jest ciecz (emulsja) czy ciało stałe (zawiesina).
