Wartość energetyczna potraw zależy głównie od ilości makroskładników: węglowodanów, białka i tłuszczu. W przypadku kasz (produktów zbożowych) dominującym składnikiem jest zwykle węglowodan złożony – skrobia. Skrobia jest magazynową formą węglowodanów w roślinach i po spożyciu może być trawiona do cukrów prostszych, co sprawia, że stanowi istotne źródło energii w diecie.
Dlatego odpowiedź "skrobi" jest właściwa: to właśnie wysoka zawartość skrobi w kaszach sprawia, że potrawy z ich udziałem są sycące i mogą znacząco podnosić kaloryczność posiłku.
- "błonnika" – błonnik pokarmowy jest ważny dla pracy przewodu pokarmowego i uczucia sytości, ale nie jest typowym, głównym źródłem energii (jego strawność jest ograniczona w porównaniu ze skrobią). Uczniowie często mylą "sycące" z "wysokoenergetyczne".
- "białka" – białko dostarcza energii, jednak w kaszach zwykle nie występuje w takiej ilości, aby to ono było główną przyczyną wysokiej wartości energetycznej potraw z kasz. Białko pełni też funkcje budulcowe, a nie tylko energetyczne.
- "tłuszczów" – tłuszcz ma wysoką gęstość energetyczną, ale same kasze (jako surowiec zbożowy) nie są z definicji produktem wysokotłuszczowym. Kaloryczność potraw z kasz może rosnąć, gdy dodaje się tłuszcz (np. masło, olej), lecz nie wynika to z "dużej zawartości tłuszczów" w kaszy jako takiej.
W praktyce kucharskiej ta wiedza pomaga bilansować posiłki: jeśli trzeba zwiększyć energię dania, dodatki skrobiowe (kasze, ryż, makarony, pieczywo) są typowym sposobem. Jeśli celem jest zwiększenie białka, wybiera się inne surowce (np. mięso, nabiał, rośliny strączkowe), a jeśli celem jest zwiększenie energii bez dużej objętości – często stosuje się tłuszcze.
