W wieku 2–3 lat dziecko bardzo intensywnie rozwija samodzielność, ciekawość i sprawczość. W praktyce opiekuńczej oznacza to, że ważnym sposobem realizowania potrzeby rozwoju (często nazywanej samorealizacją w uproszczonych ujęciach) jest poznawanie i działanie: dziecko dotyka, manipuluje, próbuje, naśladuje, testuje granice swoich możliwości i uczy się przez doświadczenie.
Odpowiedź "poznania i działania" jest poprawna, bo łączy dwa kluczowe mechanizmy rozwoju w tym okresie: eksplorację poznawczą oraz aktywność własną. Opiekunka dziecięca wspiera to m.in. przez organizowanie bezpiecznego otoczenia do swobodnej zabawy, proponowanie prostych zadań adekwatnych do wieku i niewyręczanie dziecka w każdej czynności.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują jako główny sposób zaspokajania tej potrzeby?
- "Kontaktu z dorosłymi" – kontakt z opiekunem jest bardzo ważny (bezpieczeństwo, przywiązanie, regulacja emocji), ale dotyczy przede wszystkim potrzeb społeczno-emocjonalnych, a nie istoty samorealizacji rozumianej jako rozwój przez własną aktywność.
- "Kontaktu z dziećmi" – relacje rówieśnicze rosną na znaczeniu, jednak w tym wieku często są jeszcze równoległe (dzieci bawią się obok siebie). To nadal nie jest najbardziej trafny opis samorealizacji, która wyraża się przede wszystkim w samodzielnym odkrywaniu.
- "Jedzenia i spania" – to klasyczne potrzeby fizjologiczne. Ich zaspokojenie jest konieczne, ale nie opisuje potrzeby samorealizacji, tylko bazowy poziom funkcjonowania organizmu.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach pojawia się para "poznanie + działanie", zwykle opisuje ona aktywność rozwojową dziecka, podczas gdy "jedzenie + spanie" dotyczy potrzeb fizjologicznych, a "kontakty" – sfery społeczno-emocjonalnej.
