W zadaniach obmiarowych dla robót drogowych powierzchnia warstwy (w m2) jest najczęściej liczona jako pole figury w rzucie z góry. Dla odcinka o stałej szerokości jest to po prostu prostokąt.
Krok 1: odczytaj szerokość z przekroju poprzecznego. Przekrój pokazuje, jaką szerokość ma konkretna warstwa (tu: górna warstwa podbudowy). Trzeba upewnić się, że bierzemy wymiar przypisany właśnie tej warstwie, a nie np. całej korony drogi, jezdni lub poboczy.
Krok 2: zastosuj wzór na pole.
P = L × b, gdzie:
• L – długość odcinka (675,00 m),
• b – szerokość górnej warstwy podbudowy odczytana z przekroju (w metrach).
Dla wskazanego wyniku 2497,500 m2 szerokość musi wynosić 3,70 m, bo:
2497,500 ÷ 675,00 = 3,70. To spójne z typowym schematem: najpierw odczyt wymiaru z rysunku, potem proste mnożenie.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- Wartość 374,625 m2 odpowiadałaby szerokości 0,555 m (374,625 ÷ 675), czyli nienaturalnie małej jak na warstwę podbudowy – to zwykle efekt odczytania niewłaściwego elementu lub pomyłki jednostek.
- Wartość 2362,500 m2 daje szerokość 3,50 m; to typowy błąd polegający na przyjęciu szerokości innej warstwy lub innego wymiaru z przekroju.
- Wartość 249,750 m2 jest dokładnie 10 razy mniejsza od 2497,500 m2, co często wynika z przesunięcia przecinka albo wpisania wyniku w złej skali.
Wskazówka egzaminacyjna: po obliczeniu zawsze wykonaj szybki "test sensowności" – dla 675 m długości i szerokości kilku metrów pole powinno wyjść rzędu tysięcy m2, a nie setek czy dziesiątek.
