Powierzchnia przyłożenia noża tokarskiego (tzw. flanka) to ta część ostrza, która leży bezpośrednio za krawędzią skrawającą i jest zwrócona w stronę już obrobionej powierzchni przedmiotu. Jej podstawową rolą jest zapewnienie luzu – czyli takiego ukształtowania geometrii, aby narzędzie nie tarło całym bokiem o obrabiany materiał.
W praktyce rozpoznasz ją po tym, że:
- przylega funkcjonalnie do obrobionej powierzchni (jest "z tyłu" względem kierunku skrawania),
- tworzy kąt przyłożenia, który zmniejsza kontakt i tarcie,
- jest miejscem typowego zużycia na przyłożeniu (powstawanie pasma zużycia, wzrost sił skrawania, pogorszenie chropowatości).
Poprawna jest odpowiedź "A", ponieważ na rysunku oznacza ona właśnie powierzchnię położoną za krawędzią skrawającą, odpowiedzialną za luz i ograniczenie tarcia o obrabianą powierzchnię.
Pozostałe oznaczenia są niepoprawne, gdy odnoszą się do innych elementów geometrii ostrza:
- Jeśli wskazują powierzchnię natarcia, to jest to powierzchnia, po której spływa wiór, a więc znajduje się "przed" krawędzią w strefie formowania wióra.
- Jeśli wskazują krawędź skrawającą (linię/obszar przecięcia powierzchni), to nie jest to "powierzchnia" i nie spełnia definicji powierzchni przyłożenia.
- Jeśli wskazują inne płaszczyzny pomocnicze (np. fragment korpusu/oprawki), nie dotyczą bezpośrednio geometrii ostrza odpowiedzialnej za luz przy skrawaniu.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy "przyłożenia", szukaj powierzchni narzędzia zwróconej do obrobionej powierzchni przedmiotu (tam, gdzie byłby kontakt/tarcie, gdyby nie było luzu). Gdy dotyczy "natarcia", szukaj strony, po której płynie wiór.
