Kruszywo uzyskiwane w procesach przeróbki mechanicznej i klasyfikacji węgla kamiennego jest materiałem o właściwościach typowych dla mieszanin mineralno-węglowych (w zależności od technologii i frakcji). W praktyce takie materiały bywają kierowane do zastosowań, w których liczy się przede wszystkim funkcja zasypowa, stabilizacyjna lub rekultywacyjna, a nie bardzo wysoka czystość chemiczna.
Odpowiedź "produkcji szkła kwarcowego" jest poprawna, ponieważ szkło kwarcowe wytwarza się z surowców o ekstremalnie wysokiej czystości i bardzo dużej zawartości krzemionki. Kluczowe jest tu wymaganie materiałowe: potrzebny jest surowiec kwarcowy, a nie kruszywo powstałe przy obróbce węgla. Z tego powodu wykorzystanie takiego kruszywa do szkła kwarcowego jest nieadekwatne technologicznie.
Pozostałe propozycje są wiarygodnymi kierunkami wykorzystania kruszyw/odpadów mineralnych z procesów przeróbczych, ponieważ:
- "Budowa wałów przeciwpowodziowych" dotyczy robót ziemnych, gdzie stosuje się materiały sypkie i grunty/kruszywa dobrane do warunków geotechnicznych.
- "Produkcja ceramiki budowlanej" odnosi się do wyrobów, w których stosuje się różne surowce mineralne i dodatki; sama idea wykorzystania materiału mineralnego jako składnika może być rozważana zależnie od składu i parametrów.
- "Rekultywacja techniczna terenów pogórniczych" jest typowym obszarem zagospodarowania materiałów powstających w górnictwie i przeróbce, bo obejmuje m.in. niwelacje, zasypki i kształtowanie terenu.
Na egzaminie warto pamiętać o prostej zasadzie: jeśli odpowiedź dotyczy produktu o bardzo restrykcyjnych wymaganiach czystości surowca (jak szkło kwarcowe), to odpady/kruszywa powęglowe zwykle nie są właściwym materiałem wsadowym.
