Poza granicami chronionych obiektów, obszarów lub urządzeń zakres uprawnień pracownika ochrony jest co do zasady węższy niż w sytuacji wykonywania zadań bezpośrednio na terenie chronionym. W praktyce kluczowe jest odróżnienie działań dozwolonych każdej osobie (w tym ochroniarzowi) od czynności zastrzeżonych dla organów ścigania.
Poprawna jest odpowiedź: "ujęcia osoby stwarzającej w sposób oczywisty bezpośrednie zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzkiego". Ujęcie należy rozumieć jako krótkotrwałe obezwładnienie/uniemożliwienie oddalenia się sprawcy w sytuacji nagłej, połączone z obowiązkiem niezwłocznego wezwania uprawnionych służb i przekazania im osoby. Warunkiem jest wyraźna, bezpośrednia groźba dla dóbr najwyższych (życie, zdrowie) i konieczność natychmiastowej reakcji.
Odpowiedź "wykorzystania środków przymusu bezpośredniego" jest nieprawidłowa, bo środki te nie są "domyślnym" narzędziem pracownika ochrony poza obiektem; ich użycie jest ściśle ograniczone przepisami i sytuacyjnie. Podobnie "użycia broni palnej" jest nieprawidłowe, ponieważ jest to kompetencja wyjątkowa, związana z bardzo restrykcyjnymi przesłankami, a w realiach egzaminacyjnych nie można jej utożsamiać z typowym działaniem ochrony poza obiektem.
Odpowiedź "zatrzymania osoby" jest błędna, ponieważ zatrzymanie jest formalną czynnością procesową właściwą organom ścigania; w języku prawnym i egzaminacyjnym nie należy jej mylić z ujęciem. Na egzaminie warto zapamiętać: poza obiektem – przede wszystkim zabezpieczenie, ujęcie w sytuacji bezpośredniego zagrożenia i szybkie przekazanie Policji, a nie "pełne" uprawnienia jak u funkcjonariuszy.
