KWALIFIKACJA MED11 - CZERWIEC 2019

PYTANIE NR 12.
Pozycja neutralna w stawie skokowym podczas pobierania miary na ortezę typu AFO to kąt
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Podczas pobierania miary na ortezę typu AFO stopę ustawia się w pozycji neutralnej, czyli w ustawieniu pod kątem prostym względem goleni. Taki układ odpowiada kątowi 90° w stawie skokowym i stanowi punkt odniesienia do dalszej korekcji oraz dopasowania ortezy.

Pełne wyjaśnienie:

W praktyce ortotycznej pozycja neutralna stawu skokowego jest najczęściej rozumiana jako ustawienie stopy względem goleni pod kątem prostym. Daje to punkt odniesienia przy pobieraniu miary na ortezę typu AFO (ankle-foot orthosis), bo pozwala ocenić, czy orteza ma utrzymywać ustawienie neutralne, czy też wprowadzać korekcję (np. ograniczać zgięcie podeszwowe).

Odpowiedź "90 stopni." jest poprawna, ponieważ odpowiada ustawieniu neutralnemu: oś stopy i oś podudzia tworzą kąt prosty. Takie ustawienie ułatwia też powtarzalność pomiaru i porównywanie wyników między pacjentami oraz pomiędzy wizytami.

  • "80 stopni." sugeruje ustawienie z wyraźnym odejściem od kąta prostego. W pomiarze mogłoby to odzwierciedlać niezamierzone ustawienie w kierunku zgięcia podeszwowego lub błąd pozycjonowania, co w konsekwencji zmienia dopasowanie ortezy.
  • "100 stopni." to również odejście od neutralności, tym razem w stronę przeciwnego kierunku niż 80°. Przyjęcie takiej wartości bez wskazań klinicznych może prowadzić do ortezy "ustawionej korekcyjnie" zamiast neutralnie.
  • "110 stopni." oznacza jeszcze większe odchylenie od kąta prostego. Taki kąt nie jest standardowym określeniem pozycji neutralnej podczas pobierania miary, a jego użycie wymagałoby dodatkowego uzasadnienia (np. konkretnego planu korekcji), którego w pytaniu nie podano.

Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się "pozycja neutralna" i odpowiedzi są w stopniach, zwykle chodzi o wartości referencyjne (najczęściej 90° dla ustawienia "prosto"). Warto jednak pamiętać, że w dokumentacji klinicznej neutralność bywa opisywana różnie, dlatego w zadaniach testowych liczy się definicja przyjęta dla pomiaru i dopasowania ortezy.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
To ustawienie stopy względem podudzia traktowane jako punkt odniesienia do pomiaru i dopasowania ortezy. W ujęciu testowym najczęściej przyjmuje się kąt prosty między stopą a golenią, aby pomiar był powtarzalny i porównywalny.
Stopę stabilizuje się tak, by nie "uciekała" w zgięcie podeszwowe ani grzbietowe, a pięta była prawidłowo dosunięta. Następnie utrzymuje się ustawienie neutralne jako bazę, a ewentualne korekcje wprowadza się tylko wtedy, gdy są zalecone klinicznie.
Ustawienie neutralne (kąt prosty) ogranicza ryzyko wykonania ortezy "za krótkiej" lub "za długiej" funkcjonalnie i pomaga uniknąć niezamierzonej korekcji. To także prosty, jednoznaczny punkt odniesienia przy przymiarce i późniejszych korektach.
Odchylenie od neutralności może spowodować, że orteza będzie utrwalała nieprawidłowe ustawienie lub będzie wymuszała niezamierzony zakres ruchu. W praktyce może to pogorszyć komfort, zmienić wzorzec chodu i utrudnić prawidłową stabilizację stawu skokowego.
Nie zawsze. Neutralność jest bazą do pomiaru i porównania, ale docelowe ustawienie ortezy może być modyfikowane zależnie od wskazań (np. przykurcz, spastyczność, potrzeba ograniczenia zgięcia podeszwowego). Na egzaminie trzeba jednak rozróżniać "bazę pomiaru" od "celu terapeutycznego".
Zgięcie grzbietowe to ruch unoszący przodostopie ku górze (palce w stronę goleni), a zgięcie podeszwowe to ruch w dół (jak "naciśnięcie gazu"). Pozycja neutralna znajduje się pomiędzy nimi i jest traktowana jako ustawienie referencyjne przy ocenie i pomiarze.
Typowe błędy to: brak stabilizacji pięty, pozwolenie na "uciekanie" stopy w zgięcie podeszwowe, pomiar w pozycji wymuszonej bólem lub napięciem mięśniowym oraz brak powtarzalnego punktu odniesienia. Każdy z nich może zmienić finalne dopasowanie ortezy.
Korekcję rozważa się, gdy jest jednoznacznie zalecona i możliwa do uzyskania bezpiecznie (np. po ocenie zakresu ruchu, przykurczów, tolerancji pacjenta). W zadaniach testowych, jeśli nie ma informacji o korekcji, domyślnie przyjmuje się ustawienie neutralne jako standard pomiaru.
Ustawienie bliskie neutralnemu zwykle ułatwia kontakt pięty z podłożem i kontrolę przetaczania stopy, co wspiera stabilność w fazie podporu. Zbyt duże odchylenie może powodować kompensacje w kolanie i biodrze, a także dyskomfort i szybsze zmęczenie.
Warto powtórzyć podstawowe pozycje referencyjne stawów, nazewnictwo ruchów i typowe cele ortez. Pomaga też ćwiczenie na modelu anatomicznym lub na sobie: ustawienie neutralne, a potem niewielkie odchylenia, by nauczyć się je rozpoznawać i kojarzyć z konsekwencjami dla dopasowania ortezy.
info

Statystycznie 65% uczniów zna prawidłową odpowiedź. średnie

Eksperci podkreślają: "Podczas pobierania miary na ortezę typu AFO stopę ustawia się w pozycji neutralnej, czyli w ustawieniu pod kątem prostym względem goleni."

Materiały:

  • Podręczniki z biomechaniki i anatomii funkcjonalnej kończyny dolnej
  • Materiały dydaktyczne z ortotyki dotyczące AFO i pozycjonowania stawu skokowego
  • Instrukcje producentów systemów AFO (zasady pobierania miary i ustawienia neutralnego)

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego