KWALIFIKACJA MED13 - STYCZEŃ 2017

W terapii zajęciowej dobiera się aktywności nie tylko pod kątem usprawniania manualnego, ale także konkretnego celu psychicznego i funkcjonalnego. Opisana praca (nawijanie przędzy z jednoczesnym liczeniem elementów) ma charakter:

• monotonny i rytmiczny (sprzyja wyciszeniu),
• strukturujący (jasny początek–przebieg–koniec),
• angażujący uwagę (wymaga śledzenia czynności i liczenia),

co czyni ją dobrą techniką dystrakcji – czyli celowego odwracania uwagi od natrętnych doznań, w tym od omamów słuchowych. U osób z rozpoznaniem schizofrenii (lub innych zaburzeń psychotycznych) takie objawy mogą istotnie utrudniać koncentrację i wykonywanie codziennych czynności. Zajęcie, które zajmuje kanał uwagi i wymaga kontroli przebiegu, może zmniejszać subiektywne nasilenie "słyszenia głosów" w danym momencie i poprawiać funkcjonowanie.

Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?

• Dziecko z niedosłuchem – problemem dominującym jest ograniczone słyszenie, a nie omamy. Ćwiczenia w tym obszarze koncentrują się zwykle na komunikacji, kompensacji słuchu, funkcjonowaniu społecznym lub usprawnianiu innych modalności, a nie na dystrakcji od omamów.
• Chory z cukrzycą – cukrzyca wymaga edukacji, samokontroli i wsparcia w nawykach zdrowotnych; opisana czynność nie jest typową interwencją ukierunkowaną na kluczowe trudności wynikające z tej choroby (choć może być ogólnie relaksacyjna).
• Podopieczny z zespołem Downa – zajęcia manualne mogą być stosowane, ale w innym celu (motoryka mała, samodzielność, trening funkcji poznawczych). W pytaniu jednoznacznie podano, że celem jest odwrócenie uwagi od omamów słuchowych, co wskazuje na pacjenta z objawami psychotycznymi.

Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o dobór zajęcia zawsze najpierw identyfikuj cel terapeutyczny (tu: dystrakcja od omamów), a dopiero potem dobieraj grupę pacjentów, u których ten cel jest typowy i uzasadniony klinicznie.