KWALIFIKACJA EKA5 - CZERWIEC 2017

PYTANIE NR 31.
Pracodawca, który w dniu 28 lutego 2017 r. podpisał z pracownikiem umowę o pracę, wskazując w niej datę rozpoczęcia pracy 1 marca 2017 r., powinien dokonać zgłoszenia pracownika do ubezpieczeń społecznych i ubezpieczenia zdrowotnego najpóźniej w dniu
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Termin zgłoszenia do ZUS wynosi 7 dni od dnia powstania obowiązku ubezpieczenia, czyli od dnia rozpoczęcia pracy wskazanego w umowie (nie od podpisania umowy).
Nie liczy się dnia 1 marca; dni 1–7 to 2–8 marca, więc najpóźniej 8 marca 2017 r.

Pełne wyjaśnienie:

W zgłoszeniach do ubezpieczeń kluczowe są dwie daty: data podpisania umowy oraz data rozpoczęcia pracy. Dla obowiązku ubezpieczeń i terminu zgłoszenia znaczenie ma ta druga.

Zgodnie z zasadą, że stosunek pracy nawiązuje się w dniu wskazanym w umowie jako dzień rozpoczęcia pracy, obowiązek ubezpieczenia (a więc i obowiązek zgłoszenia) powstaje 1 marca 2017 r., mimo że umowę podpisano 28 lutego 2017 r.

Na dokonanie zgłoszenia pracownika do ubezpieczeń społecznych i zdrowotnego płatnik ma 7 dni. Termin jest liczony w dniach kalendarzowych. Przy liczeniu terminu "w dniach" nie uwzględnia się dnia, w którym nastąpiło zdarzenie rozpoczynające bieg terminu, czyli nie liczy się 1 marca. Pierwszym dniem jest 2 marca, a siódmym 8 marca 2017 r. Ponieważ 8 marca wypada w środę (dzień roboczy), nie ma przesunięcia terminu.

Dlatego prawidłowa odpowiedź to "08 marca 2017 r. (środa)".

Pozostałe daty są nieprawidłowe z typowych powodów:

  • "28 lutego 2017 r." wynika z pomylenia daty podpisania umowy z datą rozpoczęcia pracy.
  • "14 marca 2017 r." i "15 marca 2017 r." sugerują błędne założenie, że termin liczy się od późniejszego momentu albo że są to dni robocze, a nie kalendarzowe.

W praktyce kadrowo-płacowej warto wdrożyć kontrolę, aby zgłoszenie (np. na formularzu ZUS ZUA składanym elektronicznie) było przygotowane niezwłocznie po rozpoczęciu pracy, bo minimalizuje to ryzyko spóźnienia i błędów w ubezpieczeniach pracownika.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
To maksymalny czas, w którym płatnik składek musi zgłosić pracownika do ubezpieczeń społecznych i zdrowotnego od dnia, w którym powstał obowiązek ubezpieczenia. Termin liczy się w dniach kalendarzowych, a nie roboczych, i wymaga poprawnego ustalenia daty startu zatrudnienia.
Od daty powstania obowiązku ubezpieczenia, czyli co do zasady od dnia rozpoczęcia pracy wskazanego w umowie. Nie liczy się dnia zdarzenia rozpoczynającego bieg terminu, więc pierwszy dzień liczenia przypada na dzień następny.
Przy terminach określonych w dniach obowiązuje zasada, że nie wlicza się dnia, w którym nastąpiło zdarzenie rozpoczynające bieg terminu. Dzięki temu "dzień 1" terminu zaczyna się dopiero następnego dnia po rozpoczęciu pracy.
To dni kalendarzowe. Oznacza to, że do biegu terminu wliczają się soboty i niedziele. Wyjątek praktyczny dotyczy sytuacji, gdy ostatni dzień terminu wypada w dzień wolny – wtedy termin przesuwa się na najbliższy dzień roboczy.
Dla zgłoszenia do ubezpieczeń kluczowa jest data rozpoczęcia pracy wpisana w umowie, ponieważ to ona wyznacza dzień nawiązania stosunku pracy i powstania obowiązku ubezpieczenia. Data podpisania umowy często jest wcześniejsza i nie rozpoczyna biegu 7 dni.
Najpierw ustalasz dzień rozpoczęcia pracy (1 marca 2017). Tego dnia nie liczysz. Liczysz kolejne dni: 2 marca jako dzień 1, aż do dnia 7. Dzień 7 wypada 8 marca 2017, więc to jest najpóźniejsza data złożenia zgłoszenia.
W praktyce organizacyjnej można przygotować dokumenty wcześniej, ale obowiązek i termin liczy się od powstania obowiązku ubezpieczenia (start pracy). Na egzaminie kluczowe jest rozróżnienie: wcześniejsze przygotowanie nie zmienia reguły liczenia 7 dni od rozpoczęcia pracy.
Typowo robi się to formularzem ZUS ZUA, który obejmuje ubezpieczenia społeczne oraz zdrowotne. W zadaniach egzaminacyjnych ważne jest skojarzenie, że zgłoszenie wykonuje pracodawca jako płatnik składek, zwykle elektronicznie (np. przez PUE lub program Płatnik).
Najczęstsze pomyłki to: liczenie 7 dni od daty podpisania umowy zamiast od startu pracy, wliczenie dnia rozpoczęcia pracy jako "dzień 1", traktowanie 7 dni jako roboczych oraz pomijanie zasady przesunięcia terminu, gdy ostatni dzień wypada w dzień wolny.
Nie wprost. Ponieważ dnia rozpoczęcia pracy nie wlicza się do terminu, nie robisz prostego "1 marca + 7". Poprawnie: 2 marca to dzień 1, a 8 marca to dzień 7. Taka metoda chroni przed typowym błędem wliczania dnia zdarzenia.
info

To pytanie poprawnie rozwiązuje 41% zdających egzamin. trudne

Źródła:

  • Ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, art. 36 ust. 4, Dz.U. 2025 poz. 350
  • Kodeks pracy, art. 26 (brak numeru Dz.U. w dostarczonym kontekście – cytowanie ograniczone do wskazanego artykułu)
  • Kodeks postępowania administracyjnego, art. 57 § 1 (brak numeru Dz.U. w dostarczonym kontekście – cytowanie ograniczone do wskazanego artykułu)

Materiały:

  • Tekst jednolity ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych (zakres: zgłoszenia do ubezpieczeń)
  • Kodeks pracy (zakres: nawiązanie stosunku pracy)
  • Kodeks postępowania administracyjnego (zakres: zasady liczenia terminów)

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego