W zgłoszeniach do ubezpieczeń kluczowe są dwie daty: data podpisania umowy oraz data rozpoczęcia pracy. Dla obowiązku ubezpieczeń i terminu zgłoszenia znaczenie ma ta druga.
Zgodnie z zasadą, że stosunek pracy nawiązuje się w dniu wskazanym w umowie jako dzień rozpoczęcia pracy, obowiązek ubezpieczenia (a więc i obowiązek zgłoszenia) powstaje 1 marca 2017 r., mimo że umowę podpisano 28 lutego 2017 r.
Na dokonanie zgłoszenia pracownika do ubezpieczeń społecznych i zdrowotnego płatnik ma 7 dni. Termin jest liczony w dniach kalendarzowych. Przy liczeniu terminu "w dniach" nie uwzględnia się dnia, w którym nastąpiło zdarzenie rozpoczynające bieg terminu, czyli nie liczy się 1 marca. Pierwszym dniem jest 2 marca, a siódmym 8 marca 2017 r. Ponieważ 8 marca wypada w środę (dzień roboczy), nie ma przesunięcia terminu.
Dlatego prawidłowa odpowiedź to "08 marca 2017 r. (środa)".
Pozostałe daty są nieprawidłowe z typowych powodów:
- "28 lutego 2017 r." wynika z pomylenia daty podpisania umowy z datą rozpoczęcia pracy.
- "14 marca 2017 r." i "15 marca 2017 r." sugerują błędne założenie, że termin liczy się od późniejszego momentu albo że są to dni robocze, a nie kalendarzowe.
W praktyce kadrowo-płacowej warto wdrożyć kontrolę, aby zgłoszenie (np. na formularzu ZUS ZUA składanym elektronicznie) było przygotowane niezwłocznie po rozpoczęciu pracy, bo minimalizuje to ryzyko spóźnienia i błędów w ubezpieczeniach pracownika.