Kierunek przepływu informacji w organizacji określa się najczęściej przez odniesienie do struktury organizacyjnej i relacji służbowej (podległości) między nadawcą i odbiorcą komunikatu. W praktyce spotkasz trzy podstawowe ujęcia: pionowe, poziome i ukośne.
"Poziomy." jest właściwe, ponieważ przekaz dotyczy dwóch stanowisk o tej samej randze (referent) w dwóch działach: kadr oraz płac. To typowy przykład współpracy "obok siebie" w strukturze: koordynacja działań między komórkami na tym samym poziomie, aby proces kadrowo‑płacowy mógł przebiec sprawnie (np. naliczenie wynagrodzenia wymaga danych z umowy).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "Pionowy w dół." oznacza przekaz od przełożonego do podwładnego (np. kierownik do pracownika). W opisie nie ma relacji przełożony–podwładny; są dwie równorzędne funkcje.
- "Pionowy w górę." to przepływ od podwładnego do przełożonego (np. raportowanie, wnioski). Tu informacja idzie do innego referenta, a nie do zwierzchnika.
- "Ukośny." dotyczy przekazu między różnymi szczeblami i różnymi komórkami (np. specjalista z działu A do kierownika w dziale B), z pominięciem typowej drogi służbowej. W zadaniu nie wskazano różnicy szczebli (oba stanowiska to "referent"), więc nie ma podstaw do uznania komunikacji za ukośną.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw ustal, czy nadawca i odbiorca są na tym samym szczeblu. Jeśli tak, zwykle będzie to przepływ poziomy. Dopiero gdy pojawia się relacja przełożony–podwładny, rozważ kierunek pionowy; gdy różne działy i różne szczeble jednocześnie – ukośny.
