W rozliczaniu absencji chorobowych kluczowe jest ustalenie, jakie świadczenie przysługuje pracownikowi w danym dniu niezdolności do pracy oraz ile dni danego świadczenia pozostało do wykorzystania w roku.
W zadaniu pracownik był w szpitalu od 01.03.2016 r. do 23.03.2016 r., czyli 23 dni. Dodatkowo od początku roku kalendarzowego miał już dwa zwolnienia lekarskie trwające łącznie 15 dni. Oznacza to, że bieżąca absencja nie jest "pierwszą chorobą w roku", tylko kolejną – a wcześniejsze dni trzeba doliczyć do limitu.
W tym zadaniu przyjmuje się, że wynagrodzenie za czas choroby finansowane przez pracodawcę przysługuje do 33 dni w roku. Skoro pracownik wykorzystał już 15 dni, to do pełnego limitu brakuje: 33 − 15 = 18 dni. Te 18 dni bieżącej absencji będzie więc rozliczone jako wynagrodzenie za czas choroby.
Pozostała część hospitalizacji to: 23 − 18 = 5 dni. Te 5 dni należy rozliczyć jako zasiłek chorobowy (czyli świadczenie wypłacane po przekroczeniu limitu dni wynagrodzenia chorobowego).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "Wynagrodzenie za czas choroby za 23 dni." – pomija wcześniejsze 15 dni zwolnień i zakłada, że cały pobyt w szpitalu mieści się w limicie.
- "Zasiłek chorobowy za 23 dni." – byłoby prawidłowe tylko wtedy, gdy limit wynagrodzenia chorobowego był już wyczerpany przed 01.03 albo gdy w zadaniu przyjęto inny limit; tutaj z obliczeń wynika, że 18 dni jeszcze w limicie pozostaje.
- "Wynagrodzenie za czas choroby za 19 dni i zasiłek chorobowy za 4 dni." – wskazuje na błąd rachunkowy (niepoprawne wyznaczenie liczby dni pozostałych do limitu).
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze wykonuj dwa kroki – (1) policz liczbę dni bieżącej absencji, (2) sprawdź, ile dni limitu zostało po wcześniejszych zwolnieniach w tym samym roku.
