KWALIFIKACJA EKA5 - STYCZEŃ 2017

PYTANIE NR 9.
Pracownik zatrudniony od 01.02.2016 r. przebywał w sierpniu na zwolnieniu lekarskim przez 10 dni z tytułu niezdolności do pracy spowodowanej wypadkiem w drodze do pracy. Jest to jego pierwsza niezdolność do pracy w tym roku. Ustal wysokość wynagrodzenia za czas niezdolności do pracy, korzystając z informacji zawartych w tabeli.
Ilustracja przedstawia tabelę z danymi dotyczącymi wynagrodzenia brutto pracownika pomniejszonego o składki na ubezpieczenia
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Podstawę stanowi średnie wynagrodzenie z pełnych miesięcy zatrudnienia przed miesiącem choroby (II–VII).
Suma 21 240,00 zł ÷ 6 = 3 540,00 zł. Stawka dzienna: 3 540,00 zł ÷ 30 = 118,00 zł. Wypadek w drodze do pracy = 100% podstawy, więc 118,00 zł × 10 dni = 1 180,00 zł.

Pełne wyjaśnienie:

Wynagrodzenie za czas niezdolności do pracy ustala się w kilku stałych krokach. Najpierw wyznacza się podstawę wymiaru, czyli przeciętne miesięczne wynagrodzenie z okresu poprzedzającego miesiąc powstania niezdolności. Gdy pracownik nie ma przepracowanych 12 miesięcy, przyjmuje się pełne miesiące kalendarzowe zatrudnienia przed miesiącem zwolnienia. W tabeli podano już wynagrodzenia pomniejszone o składki na ubezpieczenia społeczne, więc nie wykonuje się ponownego potrącenia 13,71%.

Krok 1: Ustalenie średniej miesięcznej.
Okres pełnych miesięcy to II–VII, czyli 6 miesięcy. Suma z tabeli wynosi 21 240,00 zł, więc: 21 240,00 zł ÷ 6 = 3 540,00 zł. To miesięczna podstawa wymiaru.

Krok 2: Stawka dzienna.
Wynagrodzenie chorobowe liczy się za dni niezdolności jako 1/30 podstawy: 3 540,00 zł ÷ 30 = 118,00 zł za 1 dzień.

Krok 3: Procent świadczenia i liczba dni.
Niezdolność spowodowana wypadkiem w drodze do pracy jest płatna w wysokości 100% podstawy (nie 80%). Zatem: 118,00 zł × 10 dni × 100% = 1 180,00 zł.

Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?

  • 944,00 zł – typowo wynika z zastosowania 80% (jak przy zwykłej chorobie) zamiast 100%.
  • 826,00 zł – wskazuje na błędne założenia w podstawie lub podwójne pomniejszenia (np. ponowne odjęcie składek mimo że tabela już je uwzględnia) albo pomylenie liczby dni.
  • 3 540,00 zł – to sama miesięczna podstawa, bez przeliczenia na stawkę dzienną i bez uwzględnienia 10 dni zwolnienia.

Na egzaminie warto pilnować trzech punktów kontrolnych: (1) ile pełnych miesięcy wchodzi do podstawy, (2) czy dane są już "po składkach", (3) czy przysługuje 80% czy 100%.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
Przyjmuje się pełne miesiące kalendarzowe zatrudnienia poprzedzające miesiąc powstania niezdolności. Jeśli zatrudnienie zaczęło się w lutym, a zwolnienie jest w sierpniu, pełne miesiące to II–VII, czyli 6 miesięcy. Nie "dopina się" sztucznie do 12 miesięcy.
To znaczy, że kwoty w tabeli są już po odjęciu składek na ubezpieczenia społeczne finansowanych przez pracownika. W obliczeniach podstawy nie odejmuje się ich drugi raz. Częsty błąd to ponowne pomniejszenie o 13,71%, co zaniża wynik.
Dla niezdolności do pracy spowodowanej wypadkiem w drodze do pracy (lub z pracy) przyjmuje się 100% podstawy, a nie standardowe 80% jak przy zwykłej chorobie. Na egzaminie kluczowe jest wychwycenie przyczyny absencji, bo zmienia ona procent świadczenia.
Najpierw wyznacza się miesięczną podstawę (średnia z miesięcy). Następnie stawkę dzienną liczy się jako 1/30 podstawy. Dopiero tę stawkę mnoży się przez liczbę dni zwolnienia i odpowiedni procent (np. 100%).
W wynagrodzeniu chorobowym i zasiłkach przyjmuje się stały przelicznik: miesięczna podstawa ÷ 30. Nie dzieli się przez 31, 30 czy 28 zależnie od miesiąca. Ten stały przelicznik upraszcza wyliczenia i jest standardem w tych świadczeniach.
Najczęściej: (1) użycie 80% zamiast 100% mimo wskazanej przyczyny, (2) błędne założenie 12 miesięcy podstawy przy krótszym zatrudnieniu, (3) pominięcie dzielenia przez 30, (4) ponowne potrącenie składek mimo że dane są już "po składkach".
Nie. W pierwszym okresie niezdolności do pracy wynagrodzenie chorobowe wypłaca pracodawca ze swoich środków (w granicach limitu dni w roku). Dopiero po jego wykorzystaniu wypłacany jest zasiłek chorobowy finansowany z ubezpieczenia społecznego.
Podstawa wymiaru to przeciętne miesięczne wynagrodzenie z okresu przyjmowanego do wyliczeń. W praktyce najpierw sumuje się wynagrodzenia z miesięcy, potem dzieli przez liczbę miesięcy. Ważne, czy kwoty są brutto czy już po potrąceniach składek.
Warto zrobić szybki "test sensowności": policzyć średnią miesięczną (tu ok. 3,5 tys.), potem dzienną (ok. 118 zł) i pomnożyć przez 10 dni (ok. 1,18 tys.). Jeśli wychodzi kwota rzędu pełnej pensji miesięcznej albo bardzo niska, zwykle pominięto dzielenie przez 30 lub procent.
W obu przypadkach w zadaniach kadrowo-płacowych kluczowe jest, że świadczenie może wynosić 100% podstawy, ale różni się procedura i dokumentacja zdarzenia. Na egzaminie zwykle testuje się rozpoznanie właściwej stawki i poprawne naliczenie, a nie szczegóły protokołów.
info

To pytanie poprawnie rozwiązuje 34% zdających egzamin. bardzo trudne

Źródła:

  • Ustawa z 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, art. 36 ust. 6 (dot. podstawy przy okresie krótszym niż 12 miesięcy)
  • Kodeks pracy, art. 92 (zasady wynagrodzenia za czas niezdolności do pracy finansowanego przez pracodawcę)

Materiały:

  • Komentarze i opracowania do zasad ustalania podstawy wymiaru świadczeń chorobowych (kadry i płace)
  • Materiały szkoleniowe ZUS dotyczące świadczeń w razie choroby i macierzyństwa
  • Zadania praktyczne z naliczania wynagrodzeń chorobowych (arkusze kalkulacyjne, zestawy maturalno-zawodowe)

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego