Wynagrodzenie za czas niezdolności do pracy ustala się w kilku stałych krokach. Najpierw wyznacza się podstawę wymiaru, czyli przeciętne miesięczne wynagrodzenie z okresu poprzedzającego miesiąc powstania niezdolności. Gdy pracownik nie ma przepracowanych 12 miesięcy, przyjmuje się pełne miesiące kalendarzowe zatrudnienia przed miesiącem zwolnienia. W tabeli podano już wynagrodzenia pomniejszone o składki na ubezpieczenia społeczne, więc nie wykonuje się ponownego potrącenia 13,71%.
Krok 1: Ustalenie średniej miesięcznej.
Okres pełnych miesięcy to II–VII, czyli 6 miesięcy. Suma z tabeli wynosi 21 240,00 zł, więc: 21 240,00 zł ÷ 6 = 3 540,00 zł. To miesięczna podstawa wymiaru.
Krok 2: Stawka dzienna.
Wynagrodzenie chorobowe liczy się za dni niezdolności jako 1/30 podstawy: 3 540,00 zł ÷ 30 = 118,00 zł za 1 dzień.
Krok 3: Procent świadczenia i liczba dni.
Niezdolność spowodowana wypadkiem w drodze do pracy jest płatna w wysokości 100% podstawy (nie 80%). Zatem: 118,00 zł × 10 dni × 100% = 1 180,00 zł.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- 944,00 zł – typowo wynika z zastosowania 80% (jak przy zwykłej chorobie) zamiast 100%.
- 826,00 zł – wskazuje na błędne założenia w podstawie lub podwójne pomniejszenia (np. ponowne odjęcie składek mimo że tabela już je uwzględnia) albo pomylenie liczby dni.
- 3 540,00 zł – to sama miesięczna podstawa, bez przeliczenia na stawkę dzienną i bez uwzględnienia 10 dni zwolnienia.
Na egzaminie warto pilnować trzech punktów kontrolnych: (1) ile pełnych miesięcy wchodzi do podstawy, (2) czy dane są już "po składkach", (3) czy przysługuje 80% czy 100%.