W transporcie morskim podstawowe akty międzynarodowe często mają formę konwencji, które ujednolicają zasady odpowiedzialności przewoźnika i tryb dochodzenia roszczeń. W tym kontekście Konwencja ateńska odnosi się do przewozu pasażerów i ich bagażu drogą morską, a w praktyce jest kojarzona z reżimem odpowiedzialności przewoźnika za szkody dotyczące pasażera oraz bagażu.
Pozostałe odpowiedzi są mylące, bo nazwy konwencji są "znane", ale nie pasują do przewozu morskiego pasażerów w tym ujęciu:
- "Konwencja wiedeńska" to określenie używane dla kilku różnych konwencji (np. dyplomatycznych lub dotyczących umów międzynarodowych). Bez doprecyzowania nie wskazuje ona wprost na prawa pasażerów w żegludze.
- "Konwencja warszawska" jest powszechnie kojarzona z przewozami lotniczymi i odpowiedzialnością w lotnictwie, dlatego w pytaniu o statki morskie stanowi typowy dystraktor.
- "Konwencja montrealska" także wiąże się głównie z przewozem lotniczym (unifikacja zasad odpowiedzialności przewoźnika lotniczego), więc nie jest właściwą podstawą dla przewozu morskiego.
Warto zwrócić uwagę na możliwą pułapkę językową: sformułowanie "prawa pasażerów" bywa rozumiane szeroko (opóźnienia, odwołania, pomoc osobom z niepełnosprawnościami, informacja). Część tych zagadnień może wynikać z odrębnych regulacji (np. unijnych), natomiast konwencje często koncentrują się na odpowiedzialności i roszczeniach. Na egzaminie kluczowe jest dopasowanie gałęzi transportu do właściwej konwencji.
