W modelach segmentowych narządu ruchu (stosowanych w biomechanice, analizie chodu i do opisu długości dźwigni) segmenty kończyn nie są opisywane potocznie jako "okolice", lecz jako odcinki ograniczone punktami odniesienia – najczęściej osiami sąsiednich stawów.
Podudzie jest segmentem kończyny dolnej położonym między udem a stopą. Dlatego jego granice wyznacza:
- początek na poziomie osi stawu kolanowego (granica z segmentem uda),
- koniec na poziomie osi stawu skokowo-goleniowego (granica ze стопą / segmentem stopy).
Takie ujęcie pozwala jednoznacznie prowadzić pomiary długości segmentu (np. doboru ortezy obejmującej goleń), opisywać ustawienie aparatu ortopedycznego względem stawów oraz porównywać wyniki między badaniami i pacjentami.
Odpowiedzi niepoprawne w tego typu zadaniach zwykle wynikają z dwóch pomyłek: (1) wskazania tylko jednego punktu (np. samego kolana lub samego stawu skokowego), mimo że pytanie wymaga pary: początek i koniec; (2) podania struktury anatomicznej niebędącej osią stawu (np. nazwy kości lub okolicy), co nie spełnia definicji granic segmentu w modelu biomechanicznym.
Na egzaminie warto zapamiętać zasadę: segment = od osi stawu proksymalnego do osi stawu dystalnego. Dla podudzia oznacza to dokładnie przejście od kolana do stawu skokowo-goleniowego.