KWALIFIKACJA CHM4 - STYCZEŃ 2016

PYTANIE NR 37.
Próbka wody jest prawidłowo przygotowana do zamrażania w naczyniu, które
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Podczas zamarzania woda zwiększa objętość (ok. 9%), więc naczynie nie może być napełnione "pod korek".
Trzeba zostawić przestrzeń powietrzną na ekspansję lodu i jednocześnie szczelnie zamknąć naczynie, aby ograniczyć kontaminację oraz straty (np. sublimację i utratę lotnych składników).

Pełne wyjaśnienie:

Prawidłowe zamrażanie próbki wody w laboratorium wymaga spełnienia dwóch warunków jednocześnie: pozostawienia wolnej przestrzeni w naczyniu oraz szczelnego zamknięcia.

Dlaczego "nie jest całkowicie napełnione wodą, ale jest zamknięte korkiem." jest poprawne?
Woda podczas krzepnięcia tworzy lód o mniejszej gęstości niż ciecz, co oznacza wzrost objętości (typowo przyjmuje się ok. 9%). Gdy naczynie byłoby wypełnione całkowicie i szczelnie zamknięte, rozszerzający się lód mógłby doprowadzić do pęknięcia szkła lub odkształcenia/rozszczelnienia tworzywa. Pozostawienie tzw. przestrzeni powietrznej (często rzędu 10–15% objętości) zmniejsza ryzyko uszkodzenia naczynia.

Jednocześnie szczelne zamknięcie (korek lub nakrętka) chroni próbkę przed:

  • kontaminacją (np. zanieczyszczenia z zamrażarki),
  • sublimacją lodu i ubytkiem próbki,
  • utraceniem lotnych analitów,
  • pochłanianiem obcych zapachów.

Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?

  • "jest napełnione całkowicie wodą, ale nie jest zamknięte korkiem." – brak zamknięcia zwiększa ryzyko kontaminacji i strat (parowanie/sublimacja), nawet jeśli naczynie nie pęknie.
  • "jest napełnione całkowicie wodą i zamknięte korkiem." – to wariant najbardziej ryzykowny mechanicznie: brak miejsca na rozszerzanie się lodu sprzyja pęknięciu naczynia lub rozszczelnieniu.
  • "nie jest całkowicie napełnione wodą i nie jest zamknięte korkiem." – spełnia warunek przestrzeni, ale nie spełnia warunku ochrony próbki; w analityce zamknięcie jest kluczowe dla integralności materiału do badań.

Wskazówka egzaminacyjna: przy zamrażaniu zapamiętaj parę: miejsce na lód + szczelność. Jedno bez drugiego nie daje prawidłowego przygotowania próbki.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
Nie wolno, bo woda przy krzepnięciu zwiększa objętość (lód ma mniejszą gęstość niż woda ciekła). Gdy naczynie jest pełne, rozszerzający się lód może spowodować pęknięcie szkła albo rozszczelnienie zakrętki. Zostawia się więc wolną przestrzeń na ekspansję.
To wolne miejsce nad cieczą w naczyniu. Podczas zamarzania lód "puchnie", więc headspace działa jak bufor objętości. W praktyce naczynie napełnia się nie do pełna, aby uniknąć uszkodzeń i zachować bezpieczeństwo próbki oraz personelu.
Szczelne zamknięcie ogranicza kontaminację z otoczenia (np. z zamrażarki), zmniejsza ubytek próbki przez sublimację lodu oraz pomaga utrzymać skład próbki, w tym chroni przed stratą analitów lotnych i przed absorpcją obcych zapachów.
W kontekście przygotowania próbki do badań analitycznych najczęściej tak, ponieważ otwarte naczynie zwiększa ryzyko zanieczyszczenia i ubytków. Nawet jeśli fizycznie próbka zamarznie, jej integralność analityczna może zostać naruszona, co wpływa na wiarygodność wyniku.
Najczęstszym skutkiem jest uszkodzenie naczynia: pęknięcie szkła albo deformacja tworzywa oraz rozszczelnienie. To grozi utratą próbki, zanieczyszczeniem zamrażarki i ryzykiem dla bezpieczeństwa pracy. Dodatkowo utrudnia zachowanie warunków przechowywania.
Stosuje się tworzywa odporne na niskie temperatury, np. polietylen lub polipropylen, a także szkło borokrzemowe (zależnie od procedury). Wybór materiału ma znaczenie, bo zwykłe szkło może pękać, a niewłaściwe tworzywa mogą tracić szczelność.
Zamrażanie stosuje się, gdy trzeba spowolnić procesy biologiczne i chemiczne oraz zachować stabilność analitów do czasu wykonania oznaczeń. Jest to częste w analizach parametrów fizykochemicznych i mikrobiologicznych, gdy nie da się przeprowadzić badania od razu po pobraniu.
Typowe błędy to: napełnienie naczynia do pełna (ryzyko pęknięcia), brak szczelnego zamknięcia (kontaminacja i sublimacja), użycie nieodpowiedniego materiału naczynia oraz wielokrotne cykle zamrażania–rozmrażania, które mogą pogarszać stabilność analitów.
Rozmrażanie prowadzi się możliwie łagodnie, np. w lodówce lub w temperaturze pokojowej, zależnie od procedury. Ważne jest ograniczanie wielokrotnego zamrażania i rozmrażania, bo takie cykle mogą powodować degradację składników i zmianę właściwości próbki.
Powtarzane cykle sprzyjają zmianom chemicznym i biologicznym, mogą też powodować straty składników lotnych oraz zmiany w rozpuszczalności i dystrybucji składników. W efekcie próbka przestaje reprezentować stan z momentu pobrania, co obniża wiarygodność oznaczeń.
info

Około 67% zdających odpowiada poprawnie na to pytanie. średnie

Źródła:

  • Informacja kontekstowa dostarczona w zadaniu: "PODSTAWA NAUKOWA", "SZCZEGÓŁY MERYTORYCZNE", "CZĘSTE BŁĘDY" (materiał pomocniczy do pytania)

Materiały:

  • Podręczniki z podstaw fizyki (gęstość, przemiany fazowe, anomalia wody)
  • Skrypty lub instrukcje laboratoryjne dotyczące przygotowania i przechowywania próbek
  • Karty charakterystyki i opisy materiałów naczyń (PP, PE, szkło borokrzemowe) pod kątem pracy w niskich temperaturach

Aktualizacja pytania: 03.04.2026



Aktualizacja pytania: 03.04.2026
📡 Brak połączenia internetowego