Dobór materiału naczynia do próbki wody nie jest "uniwersalny" – zależy od tego, jakie parametry będą oznaczane. Różne tworzywa i rodzaje szkła mogą wchodzić w interakcje z analitami: szkło może uwalniać jony ze swojej struktury, a tworzywa sztuczne mogą adsorbować część związków (zwłaszcza organicznych). Dlatego w praktyce laboratoryjnej (i w wymaganiach normatywnych) dopuszczalność materiału podaje się oddzielnie dla każdego parametru.
W tym zadaniu kluczowa jest zasada: jeżeli jedna próbka ma służyć do wszystkich zaplanowanych oznaczeń, to naczynie musi być akceptowalne dla każdego z tych oznaczeń. Nawet jeśli większość parametrów dopuszcza szkło, wystarczy jeden parametr bardziej restrykcyjny, aby szkło zostało wykluczone.
Odpowiedź "z polietylenu." jest poprawna, ponieważ dla oznaczania potasu jedynym dopuszczalnym naczyniem jest polietylen. Wynika to z ryzyka zanieczyszczenia próbki: szkło (w tym także szkło borokrzemowe) może zawierać składniki, które w pewnych warunkach mogą wpływać na oznaczenia jonów, a w przypadku potasu wymaganie jest najsurowsze.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "ze szkła." – szkło bywa dopuszczalne dla wielu parametrów, ale nie spełnia wymagań wtedy, gdy zakres analiz obejmuje potas; w takim przypadku może dojść do zafałszowania wyniku.
- "ze szkła lub polietylenu." – taka odpowiedź byłaby poprawna wyłącznie w sytuacji, gdy wszystkie oznaczenia dopuszczały oba materiały. Przy obecności parametru, dla którego wymagany jest tylko polietylen, nie można traktować obu materiałów jako równoważnych.
- "ze szkła borokrzemowego." – szkło borokrzemowe bywa wskazywane dla wybranych oznaczeń (np. części jonów/metali), ale nie stanowi rozwiązania "najbezpieczniejszego dla wszystkiego". Przy potasie nadal nie jest to materiał dopuszczalny.
Wskazówka egzaminacyjna: w tabelach wymagań zawsze wyszukaj parametr o najbardziej restrykcyjnym materiale naczynia i dopiero potem wybierz naczynie wspólne dla całego pakietu badań.
