W chromatografii cieczowej (LC/HPLC) próbka jest podawana do dozownika (często autosamplera), a następnie transportowana przez bardzo wąskie kapilary, zawory, filtry oraz kolumnę. Najczęstszym i najbardziej bezpośrednim zagrożeniem eksploatacyjnym dla tych elementów są cząstki stałe (zawiesiny, osady, drobiny pochodzące np. z wody technologicznej lub zanieczyszczeń naczynia).
Dlatego właściwym przygotowaniem próbki "przed podaniem do dozownika" jest przesączenie (filtracja). Celem jest usunięcie cząstek, które mogłyby:
- zatykać igłę dozownika i kanały przepływowe,
- powodować wzrost ciśnienia w układzie,
- przyspieszać zużycie filtrów in-line,
- pogarszać powtarzalność wstrzyknięć i stabilność linii bazowej,
- uszkadzać lub zanieczyszczać kolumnę.
Pozostałe propozycje nie są "uniwersalnym" wymaganiem na etapie tuż przed dozownikiem:
- "Ogrzana." Podgrzewanie może poprawiać rozpuszczanie niektórych składników, ale bywa też ryzykowne (degradacja analitów, zmiana równowag, ulatnianie składników lotnych). Nie jest standardową czynnością przygotowawczą dla każdej próbki wody do LC.
- "Pozbawiona jonów metali." Usuwanie jonów metali (np. przez chelatowanie lub specjalne oczyszczanie) bywa potrzebne w specyficznych analizach, lecz nie jest podstawowym krokiem poprzedzającym dozowanie każdej próbki wody. Ponadto taki zabieg zmienia skład próbki i może zafałszować wynik.
- "Pozbawiona rozpuszczonych gazów." Odgazowanie jest bardzo typowe dla fazy ruchomej, aby ograniczać pęcherzyki i zakłócenia detekcji, ale nie zawsze jest wymagane dla samej próbki. Kluczowym, najbardziej ogólnym wymaganiem "przed dozownikiem" pozostaje usunięcie cząstek stałych.
W praktyce laboratoryjnej filtrację dobiera się do rodzaju próbki i aparatury (np. filtr strzykawkowy o odpowiednim materiale i porowatości), ale sedno zasady egzaminacyjnej jest proste: próbka do LC powinna być przesączona, aby nie uszkadzać i nie zatykać układu chromatograficznego.
