W tego typu zadaniu próbka tłuszczu jest rozpoznawana na podstawie zestawu wyników analizy podanych w tabeli. W praktyce laboratoryjnej technik analityk porównuje parametry próbki z typowymi cechami tłuszczów roślinnych i zwierzęcych.
Olej (tłuszcz roślinny) jest zwykle bogatszy w nienasycone kwasy tłuszczowe. W analizach jakościowych i ilościowych często przekłada się to na wskaźniki związane ze stopniem nienasycenia oraz na właściwości fizyczne (np. skłonność do pozostawania cieczą w temperaturze pokojowej, w zależności od składu). Dlatego, gdy dane z tabeli wskazują na cechy typowe dla tłuszczu o wyższym udziale frakcji nienasyconej, wybór "olej" jest uzasadniony.
Masło to tłuszcz mleczny o specyficznym składzie (m.in. obecność frakcji krótkołańcuchowej i wody w produkcie spożywczym), przez co jego cechy analityczne mogą różnić się od olejów roślinnych. Jeśli tabela wskazuje właściwości charakterystyczne dla tłuszczu roślinnego, masło nie będzie najlepszym dopasowaniem.
Słonina jest tkanką tłuszczową (surowcem) o składzie typowym dla tłuszczu zwierzęcego; w ujęciu analitycznym będzie bliższa tłuszczom o większym udziale frakcji nasyconej niż oleje roślinne. Z tego powodu przy wynikach wskazujących na "olejowy" profil, słonina jest odpowiedzią błędną.
Smalec to wytopiony tłuszcz zwierzęcy, którego profil kwasów tłuszczowych i cechy fizykochemiczne zwykle różnią się od olejów roślinnych (często większa "twardość" i inny poziom nienasycenia). Jeżeli parametry z tabeli bardziej pasują do tłuszczu roślinnego, smalec nie spełnia kryteriów.
Wskazówka egzaminacyjna: nie opieraj rozpoznania na jednym wyniku. Zwykle poprawna identyfikacja wynika z kombinacji cech (co najmniej dwóch niezależnych przesłanek z tabeli), a nie z pojedynczego parametru.
