Odwadnianie odpadu poflotacyjnego węgla kamiennego to operacja rozdziału faz ciało stałe–ciecz, której celem jest uzyskanie możliwie niskiej wilgotności materiału oraz odzysk wody procesowej do obiegu. W praktyce oznacza to przejście od zawiesiny/mułu do bardziej zwartego produktu o postaci "placka" lub osadu możliwego do transportu i składowania.
Odpowiedź "prasach filtracyjnych" jest właściwa, ponieważ prasa filtracyjna realizuje filtrację ciśnieniową: zawiesina jest tłoczona do komór z przegrodą filtracyjną, a ciecz (filtrat) przechodzi przez medium filtracyjne, pozostawiając stałą fazę jako placek. To właśnie jest typowy mechanizm intensywnego odwadniania drobnoziarnistych materiałów, takich jak odpady poflotacyjne.
Pozostałe odpowiedzi opisują urządzenia o innej funkcji procesu:
- "cyklonach zawiesinowych" – cyklony wykorzystują siłę odśrodkową do rozdziału ziaren według wielkości/gęstości i do klasyfikacji lub wstępnego zagęszczania strumienia. Nie zastępują filtracji i zwykle nie dają tak niskiej wilgotności jak prasa.
- "suszarkach bębnowych" – suszenie bębnowe to proces termiczny, w którym woda jest odparowywana. Jest to inny etap niż odwadnianie mechaniczne; bywa stosowany dopiero po filtracji, gdy potrzebne jest dalsze obniżenie wilgoci.
- "zagęszczaczach zwojowych" – zagęszczacze służą głównie do sedymentacji i zwiększenia stężenia części stałych w zawiesinie. Dają osad o podwyższonej koncentracji, ale zwykle nie zapewniają takiego "odwodnienia końcowego" jak filtracja w prasie.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach pojawiają się zarówno urządzenia do zagęszczania, klasyfikacji i suszenia, a pytanie dotyczy odwadniania drobnych odpadów, najczęściej chodzi o filtrację (filtry/prasy), a nie o operacje pomocnicze.
