Zagęszczanie zawiesin (pulpy) w zakładach wzbogacania to operacja z grupy odwadniania i gospodarki wodno-mułowej. Jej celem jest zwiększenie udziału części stałej w produkcie dolnym oraz uzyskanie klarownej cieczy w przelewie, którą można zawrócić do obiegu wody technologicznej.
Urządzeniem typowo przeznaczonym do takiej operacji są osadniki (praktycznie: zbiorniki/układy sedymentacyjne, często z mechanizmem odbioru osadu). W osadniku cząstki stałe opadają pod wpływem grawitacji, tworząc warstwę zagęszczonego osadu, natomiast u góry powstaje strefa cieczy o mniejszej zawartości zawiesiny. Dzięki temu uzyskuje się dwa strumienie: zagęszczony produkt (podawany dalej np. na filtrację) oraz wodę z przelewu (do ponownego użycia).
Pozostałe odpowiedzi dotyczą innych funkcji technologicznych, co jest typowym "haczykiem" w pytaniach egzaminacyjnych:
- Osadzarki są kojarzone z procesami wzbogacania grawitacyjnego (separacja na podstawie różnic gęstości i zachowania ziaren w strumieniu pulsującym), a nie z zagęszczaniem jako operacją odwadniania.
- Klasyfikatory służą do rozdziału materiału według uziarnienia lub prędkości opadania (klasyfikacja), czyli do sterowania granulacją obiegu rozdrabniania, a nie do uzyskania zagęszczonego osadu i klarownego przelewu jako celu głównego.
- Młyny realizują rozdrabnianie (zmniejszanie wymiaru ziaren). Choć pracują na zawiesinach, ich zadaniem nie jest zagęszczanie, tylko doprowadzenie materiału do wymaganego uziarnienia.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawiają się słowa "zawiesina/pulpa" oraz "zagęszczanie", myśl o operacjach sedymentacji, klarowania i odwadniania (osadniki/zagęszczacze), a nie o rozdrabnianiu czy klasyfikacji.
