Opis "utrata tkanek zęba pod wpływem żucia i miażdżenia pokarmów" wskazuje na atrycję, czyli ścieranie mechaniczne powstające wtedy, gdy powierzchnie zgryzowe zębów przeciwstawnych ocierają się o siebie podczas mastykacji. Typowo dotyczy to powierzchni zgryzowych i brzegów siecznych, a obrazem klinicznym mogą być spłaszczenia guzków oraz płaszczyzny starcia.
Odpowiedź "abfrakcja" jest nieprawidłowa, ponieważ abfrakcja wiąże się głównie z naprężeniami biomechanicznymi i mikrozgięciami w okolicy szyjki zęba. Mechanizm nie polega na ścieraniu w trakcie żucia, lecz na koncentracji sił i powstawaniu ubytków w rejonie przyszyjkowym.
Odpowiedź "erozja" również nie pasuje do opisu, bo erozja jest procesem chemicznym (działanie kwasów pochodzenia pokarmowego lub żołądkowego). Daje raczej gładkie, wklęsłe ubytki, a nie typowe płaskie powierzchnie starcia od tarcia mechanicznego.
Odpowiedź "demastykacja" nie opisuje standardowo wyróżnianego mechanizmu ubytków tkanek twardych zębów. W praktyce egzaminacyjnej i klinicznej rozróżnia się m.in. atrycję, abrazję, erozję i abfrakcję; w tym zestawie to właśnie atrycja odpowiada za utratę tkanek w wyniku żucia.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się żucie/mastykacja i kontakt zębów, myśl o atrycji; gdy mowa o szczotkowaniu i czynnikach zewnętrznych – o abrazji; gdy o kwasach – o erozji; a gdy o naprężeniach przy szyjce – o abfrakcji.
