Pytanie dotyczy rozpoznania procesu obróbki cieplno-chemicznej, w którym jednocześnie do warstwy wierzchniej wprowadzane są atomy węgla oraz azotu. Taki efekt uzyskuje się w procesie nazywanym cyjanowaniem (w literaturze spotyka się też określenia powiązane z węgloazotowaniem/nawęglaniem azotującym, zależnie od technologii i medium).
Istotą cyjanowania jest dyfuzyjne wzbogacenie przypowierzchniowej strefy materiału w składniki, które podnoszą twardość i odporność na zużycie ścierne. W praktyce celem jest otrzymanie twardej warstwy wierzchniej przy zachowaniu korzystnych właściwości rdzenia (np. udarności/ciągliwości) – typowy cel wielu obróbek cieplno-chemicznych.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "azotowanie" – to proces ukierunkowany na nasycanie warstwy wierzchniej azotem. Nie spełnia wymogu jednoczesnego wprowadzania węgla i azotu.
- "borowanie" – polega na dyfuzyjnym nasycaniu powierzchni borem, tworząc warstwy borkowe o bardzo dużej twardości. Nie dotyczy pary pierwiastków C+N.
- "azotonasiarczanie" – z samej nazwy wynika obecność azotu i siarki (procesy tego typu modyfikują warstwę wierzchnią inną kombinacją pierwiastków niż C+N). Zatem także nie spełnia warunku z pytania.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o obróbki dyfuzyjne kluczowe jest szybkie skojarzenie jakie pierwiastki są wprowadzane do materiału. Najpierw wypisz w myślach: azotowanie → N, borowanie → B, a następnie sprawdź, która nazwa odnosi się do jednoczesnego udziału C i N.
