Cyjanowanie (często utożsamiane z carbonitriding) to proces obróbki cieplno-chemicznej, w którym utwardza się warstwę wierzchnią stali przez dyfuzyjne wprowadzenie dwóch pierwiastków: węgla i azotu. W praktyce oznacza to, że w trakcie procesu zachodzą równocześnie dwa zjawiska:
- nawęglanie – dyfuzja węgla do powierzchni,
- azotowanie – dyfuzja azotu do powierzchni.
Tak wzbogacona warstwa po późniejszym hartowaniu (często bezpośrednio z temperatury procesu) osiąga zwiększoną twardość i odporność na zużycie. To właśnie równoczesne działanie węgla i azotu jest kluczową cechą odróżniającą cyjanowanie od "czystego" nawęglania.
Odpowiedź "nawęglania i azotowania" jest poprawna, bo dokładnie opisuje mechanizm cyjanowania: jednoczesne wzbogacanie stali w C i N i tworzenie utwardzonej warstwy wierzchniej.
Pozostałe propozycje są błędne, ponieważ:
- "chromowania i azotowania" łączy proces powlekania (chromowanie) z dyfuzją. Chromowanie to wytwarzanie powłoki chromowej (typowo galwanicznie), a nie wprowadzanie węgla do stali.
- "nawęglania i kadmowania" zawiera kadmowanie, które również jest procesem powłokowym (osadzanie kadmu), niezwiązanym z dyfuzją azotu do stali.
- "chromowania i kadmowania" opisuje dwa procesy powłokowe; nie odpowiada definicji cyjanowania i nie wyjaśnia utwardzenia przez C i N.
Na egzaminie warto zapamiętać prostą regułę: cyjanowanie = C + N (węgiel i azot w warstwie wierzchniej), natomiast chromowanie/kadmowanie to powłoki, a nie dyfuzja.
