Elastyczność cenowa popytu to miara tego, jak silnie zmienia się wielkość popytu, gdy zmienia się cena. W ujęciu szkolnym najczęściej wyraża się ją jako stosunek procentowej zmiany ilości do procentowej zmiany ceny. Kluczowe jest więc to, że potrzebujemy co najmniej dwóch porównywalnych obserwacji (np. dwóch okresów, dwóch poziomów cen, sytuacji "przed" i "po" zmianie ceny), aby policzyć zmiany.
W przedstawionej tabeli dla każdego produktu mamy tylko jeden punkt danych: cenę oraz liczbę sprzedanych sztuk. Takie zestawienie pozwala porównać poziom ceny i poziom sprzedaży między produktami, ale nie pokazuje, jak sprzedaż danego produktu reaguje na zmianę jego ceny. Bez informacji o tym, jak zmieniała się cena oraz jak równocześnie zmieniała się sprzedaż (albo bez danych o kilku punktach na krzywej popytu), nie da się wyznaczyć elastyczności.
Dlatego odpowiedź "Nie można określić na podstawie dostępnych danych" jest poprawna: dane są niewystarczające do obliczenia lub rzetelnego porównania elastyczności.
- Odpowiedzi wskazujące konkretny produkt (A, B lub C) są błędne, bo opierają się na myleniu elastyczności z samą wielkością sprzedaży albo z poziomem ceny. Produkt sprzedający się lepiej nie musi być bardziej (ani mniej) elastyczny.
- Nie da się też poprawnie wnioskować, że produkt droższy ma "z definicji" inną elastyczność – elastyczność zależy od zachowania nabywców przy zmianach ceny, a nie od pojedynczej ceny.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pada słowo "elastyczność", sprawdź, czy masz dane o zmianach (co najmniej dwa okresy lub dwa punkty). Gdy są tylko wartości jednorazowe, często poprawnym wnioskiem jest brak możliwości wyznaczenia wskaźnika.
