Pracochłonność w produkcji rolniczej oznacza nakład pracy (roboczogodziny) potrzebny do wytworzenia jednostki produktu. W produkcji zwierzęcej głównym czynnikiem podnoszącym pracochłonność jest częstotliwość i nieprzerywalność czynności obsługowych.
Najwyższą pracochłonnością cechuje się mleko, ponieważ produkcja mleczna wymaga stałej, codziennej obsługi krów: dojenia (często 2–3 razy dziennie), żywienia, pojenia, pielęgnacji, ścielenia, usuwania odchodów, utrzymania higieny oraz bieżącej obserwacji zdrowotności i rozrodu. To prace, których nie da się łatwo "przesunąć" na inny dzień, co dodatkowo zwiększa wymagania organizacyjne w gospodarstwie.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Wełna – pozyskanie runa wiąże się głównie ze strzyżeniem raz lub dwa razy w roku, a w ciągu doby nie występuje czynność tak absorbująca jak dojenie. Codzienna opieka nad owcami jest zwykle mniej czasochłonna.
- Żywiec wołowy – opas bydła obejmuje karmienie, pojenie i pielęgnację, ale nie ma obowiązku codziennego dojenia, więc rytm pracy bywa mniej intensywny i łatwiejszy do organizacji.
- Żywiec wieprzowy – wymaga regularnego karmienia i utrzymania czystości, jednak cykl produkcyjny i organizacja prac nie tworzą tak stałego, wielokrotnego w ciągu doby obciążenia jak w produkcji mlecznej.
Wskazówka egzaminacyjna: przy pytaniach o pracochłonność szukaj kierunku, w którym występują codzienne, wielokrotne czynności technologiczne i konieczność stałej obecności w gospodarstwie.
