Próg rentowności (często nazywany też punktem rentowności) opisuje taką wielkość produkcji lub sprzedaży, przy której przedsiębiorstwo osiąga wynik finansowy równy zero. Oznacza to, że przychody są równe kosztom całkowitym (kosztom stałym i zmiennym).
W praktyce ma to proste znaczenie decyzyjne: jeśli firma sprzedaje mniej niż wynosi próg rentowności, to ponosi stratę; jeśli sprzedaje więcej, to zaczyna generować zysk dodatni. Sam próg nie jest więc "celem maksymalizacji", tylko granicą oddzielającą stratę od zysku.
Dlaczego odpowiedź "zerowego zysku." jest poprawna?
- W progu rentowności nie występuje nadwyżka przychodów nad kosztami, więc zysk = 0.
- To moment "wyjścia na zero" (break-even): działalność nie jest jeszcze zyskowna, ale przestaje być stratna.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "ekonomicznego zysku." – sformułowanie może kojarzyć się z bardziej zaawansowanymi ujęciami zysku, ale próg rentowności z definicji wskazuje poziom, gdzie wynik jest równy 0, a nie dodatni.
- "maksymalnego zysku." – maksymalizacja zysku dotyczy wyboru optymalnego poziomu produkcji/sprzedaży, zwykle znacznie powyżej progu rentowności; próg nie mówi o maksimum.
- "optymalnego zysku." – "optymalny" sugeruje najlepszy wariant według jakiegoś kryterium, natomiast próg rentowności to konkretny punkt graniczny: brak zysku i brak straty.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się "próg/punkt rentowności", niemal zawsze chodzi o stan, w którym zysk jest zerowy (koszty są pokryte, ale nie ma jeszcze nadwyżki).
