Endomethasone N należy do klasycznych uszczelniaczy kanałowych przygotowywanych jako układ proszek–płyn. W praktyce klinicznej jest to materiał typu ZOE (tlenek cynku–eugenol), co oznacza, że prawidłowe zarobienie polega na połączeniu proszku z eugenolem. Właśnie ten płyn uruchamia reakcję chemiczną z komponentem cynkowym, dzięki czemu powstaje pasta o właściwościach uszczelniających i pomocniczo przeciwbakteryjnych, stosowana jako sealer przy obturacji kanałów gutaperką.
Dlaczego pozostałe propozycje są błędne? Eter jest rozpuszczalnikiem i może kojarzyć się z "czyszczeniem" lub "odtłuszczaniem", ale nie jest przewidzianym płynem do cementu ZOE i nie zapewni prawidłowego procesu wiązania oraz wymaganej konsystencji. Woda destylowana bywa używana w wielu procedurach jako neutralny płyn, jednak w tym materiale nie zastąpi eugenolu: nie wytworzy właściwej matrycy cementu, co skutkowałoby nieprawidłową pracą kliniczną. Kwas ortofosforowy jest kojarzony głównie z wytrawianiem szkliwa i zębiny w stomatologii zachowawczej; jego użycie do zarabiania cementu kanałowego jest merytorycznie nieuzasadnione i potencjalnie szkodliwe dla właściwości materiału.
W gabinecie ważne jest także wykonanie mieszania w sposób powtarzalny: na płytce szklanej lub bloczku papierowym, odpowiednią szpatułką, stopniowo dobierając ilość proszku do uzyskania prawidłowej konsystencji (ani zbyt płynnej, ani zbyt gęstej). Dobra znajomość tego, z czym zarabia się proszek, minimalizuje ryzyko błędu materiałowego i poprawia jakość uszczelnienia kanału.
