Układ kombinacyjny to taki układ logiki cyfrowej, w którym stan wyjść w danej chwili jest funkcją tylko bieżących stanów wejść. Nie występuje tu pamięć ani zależność od wcześniejszych wartości (to cecha układów sekwencyjnych, np. przerzutników).
Dlatego, analizując przebiegi czasowe wejść i wyjścia, należy postępować metodycznie:
- Odczytać z diagramu, w jakich chwilach zmieniają się wejścia (np. A, B, C).
- Dla każdego przedziału czasu, w którym wejścia są stałe, wyznaczyć wartość funkcji logicznej wyjścia.
- Porównać to z przebiegiem wyjścia, pamiętając, że w praktyce wyjście może zmienić się z opóźnieniem propagacji po zmianie wejść.
Odpowiedź "C" jest prawidłowa, ponieważ przebieg wyjścia jest spójny z funkcją realizowaną przez układ kombinacyjny: po każdej zmianie kombinacji wejść wyjście przyjmuje właściwy poziom logiczny, a ewentualne przesunięcie w czasie można interpretować jako opóźnienie bramek.
Pozostałe propozycje przebiegów są błędne typowo z następujących powodów:
- Przebieg sugeruje zależność od stanu poprzedniego (np. wyjście nie zmienia się mimo zmiany wejść lub zmienia się "z pamięcią"), co przeczy definicji układu kombinacyjnego.
- Wyjście zmienia się w momentach, w których wejścia nie zmieniają kombinacji w sposób uzasadniający zmianę funkcji (niespójność z tablicą prawdy).
- Wyjście reaguje natychmiast i idealnie w każdej sytuacji, co może ignorować realne opóźnienia lub prowadzić do niespójności przy jednoczesnych zmianach wejść.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze rozbijaj diagram na odcinki czasu o stałych wejściach i traktuj je jak kolejne wiersze tablicy prawdy. Dopiero potem sprawdzaj, czy wyjście w diagramie zachowuje się zgodnie z funkcją (z małym dopuszczalnym przesunięciem wynikającym z opóźnienia).
