Hartowanie zwiększa twardość stali i zwykle podnosi jej kruchość. Taka część może pękać lub ulegać uszkodzeniom podczas prób prostowania, doginania czy innych metod obróbki plastycznej. Dlatego przed przystąpieniem do naprawy przez kształtowanie dąży się do obniżenia twardości i poprawy zdolności do odkształceń.
Odpowiedź "wyżarzania" jest właściwa, ponieważ wyżarzanie jest grupą zabiegów obróbki cieplnej, których celem bywa m.in. zmiękczenie materiału, usunięcie naprężeń i uzyskanie struktury sprzyjającej plastycznemu odkształcaniu. W kontekście napraw warsztatowych oznacza to mniejsze ryzyko pęknięcia elementu podczas gięcia/kucia oraz łatwiejsze kształtowanie do wymaganego wymiaru.
Odpowiedź "azotowania" jest niepoprawna, bo azotowanie służy przede wszystkim wytworzeniu twardej, odpornej na zużycie warstwy wierzchniej. To kierunek przeciwny do celu pytania: przed obróbką plastyczną nie chcemy dodatkowo utwardzać powierzchni.
Odpowiedź "nawęglania" także jest niepoprawna: nawęglanie jest procesem nasycania warstwy wierzchniej węglem (zwykle po to, by po dalszej obróbce uzyskać wysoką twardość powierzchni). To zabieg typowo "na utwardzenie", a nie na przygotowanie do kształtowania plastycznego.
Odpowiedź "odpuszczania" bywa myląca, bo odpuszczanie rzeczywiście zmniejsza naprężenia i kruchość po hartowaniu. Jednak w ujęciu egzaminacyjnym jako przygotowanie hartowanej części do obróbki plastycznej częściej wskazuje się wyżarzanie (zmiękczanie) jako zabieg ukierunkowany na zwiększenie plastyczności i obniżenie twardości w większym stopniu.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się "hartowane" + "obróbka plastyczna/kształtowanie", szukaj procesu, który zmiękcza materiał przed formowaniem, a nie procesu utwardzającego warstwę wierzchnią.
