W badaniach marketingowych kluczowe jest rozróżnienie informacji (danych) pierwotnych i wtórnych.
Informacje wtórne to dane już istniejące, wcześniej zebrane w innym celu (np. statystycznym, administracyjnym, naukowym) i dopiero później wykorzystane do analizy marketingowej. Publikowane opracowania statystyczne GUS są klasycznym przykładem takich danych: przedsiębiorstwo nie prowadzi ich pomiaru samodzielnie, tylko sięga po gotowe zestawienia.
Informacje pierwotne powstają dopiero na potrzeby konkretnego projektu badawczego firmy, np. poprzez ankietę, wywiady, obserwację w sklepie, testy produktu czy eksperyment marketingowy. W omawianej sytuacji firma nie zbiera danych bezpośrednio od rynku, lecz korzysta z zasobów już opublikowanych, więc nie spełnia to definicji danych pierwotnych.
Odpowiedź "wewnętrzne" jest niepoprawna, ponieważ dane GUS pochodzą spoza organizacji. Wewnętrzne źródła informacji to np. raporty sprzedaży, baza klientów, reklamacje, stany magazynowe czy dane z systemu CRM/ERP.
Odpowiedź "jednorazowe" nie stanowi typowej, podstawowej kategorii klasyfikacyjnej w tym ujęciu i nie opisuje relacji "pierwotne/wtórne". Dane wtórne mogą być wykorzystywane wielokrotnie przez różne podmioty, a to, czy firma użyje ich raz czy wiele razy, nie zmienia ich charakteru jako danych już istniejących.
W praktyce technika handlowca taki podział pomaga dobrać metodę: gdy potrzebujesz szybkiego obrazu rynku i trendów, zwykle zaczynasz od danych wtórnych (desk research). Gdy brakuje odpowiedzi na konkretne pytanie (np. o preferencje Twojej grupy klientów), dopiero wtedy planujesz badanie pierwotne.
