Wydajność pracy to miara pokazująca, ile efektu (np. produkcji w sztukach lub wartości produkcji) przypada na jednostkę nakładu pracy (np. na 1 zatrudnionego lub 1 etat). W typowych zadaniach szkolnych i egzaminacyjnych przyjmuje się prosty wskaźnik:
wydajność pracy = wielkość produkcji / przeciętne zatrudnienie
Aby wskazać kwartał, w którym nastąpił wzrost wydajności, należy wykonać trzy kroki:
- Odczytać z tabeli produkcję i zatrudnienie w każdym kwartale.
- Obliczyć wskaźnik wydajności dla każdego kwartału jako iloraz produkcji i zatrudnienia. Trzeba pilnować, aby porównywać te same jednostki (np. tys. szt. i etaty).
- Porównać otrzymane wskaźniki w czasie. Wzrost oznacza, że w danym kwartale na jednego pracownika przypada więcej produkcji niż w kwartale odniesienia (najczęściej poprzednim).
Najczęstsze pułapki w takich zadaniach to wskazywanie kwartału z największą produkcją (co nie musi oznaczać najwyższej wydajności), pomijanie zmian zatrudnienia oraz odwrócenie ilorazu (zatrudnienie/produkcja). Dlatego kluczowe jest policzenie wskaźnika dla każdego kwartału i dopiero potem wybór okresu, w którym wskaźnik rośnie. Odpowiedzi niepoprawne zwykle wynikają z porównania samych poziomów produkcji, obliczenia różnicy zamiast ilorazu albo z błędnego odczytu danych z tabeli.
