W zadaniach z planowania zaopatrzenia kluczowe są dwa kroki: (1) obliczenie planowanego zużycia materiału, (2) przeliczenie tego zużycia na zakupy z uwzględnieniem stanów magazynowych.
1) Zużycie normatywne na plan produkcji
Plan produkcji wynosi 1 000 m² płytek, a norma zużycia cementu 10 kg na 1 m². Zatem planowane zużycie to:
1 000 × 10 kg = 10 000 kg
Po przeliczeniu na tony (1 t = 1 000 kg):
10 000 kg = 10 t
2) Ustalenie wielkości zakupów z bilansu zapasów
W przedsiębiorstwie nie kupuje się "dokładnie tyle, ile się zużyje", bo część materiału może już być w magazynie, a na koniec okresu zwykle planuje się zapas końcowy. Stosuje się zależność:
Zakupy = Zużycie + Zapas końcowy − Zapas początkowy
Dane o zapasach:
zapas początkowy: 1 tona = 1,0 t
zapas końcowy: 600 kg = 0,6 t
Podstawienie do wzoru:
Zakupy = 10 t + 0,6 t − 1,0 t = 9,6 t
Dlaczego pozostałe propozycje są błędne?
- 10,0 ton. To wartość samego zużycia (10 t) bez uwzględnienia, że na starcie jest już 1 t w magazynie oraz że trzeba zostawić 0,6 t na koniec.
- 10,4 ton. Taka liczba zwykle wynika z pomylenia kierunku korekty zapasów (np. dodania zapasu początkowego lub błędnego przeliczenia 600 kg).
- 11,0 ton. To efekt "podwójnego doliczenia" zapasu (np. dodania zapasu końcowego do zużycia bez odjęcia zapasu początkowego), co zawyża plan zakupów.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw licz zużycie, potem zawsze sprawdź, czy zapas końcowy jest większy czy mniejszy od początkowego. Jeśli końcowy jest mniejszy (tu: 0,6 t < 1,0 t), to zakupy muszą wyjść mniejsze niż zużycie.
