Multipleksacja (zwielokrotnianie) to technika, która pozwala przesłać wiele strumieni informacji jednym torem transmisyjnym. Kluczowe jest rozpoznanie, w jakiej "dziedzinie" następuje rozdział zasobów: czasu, częstotliwości, kodu albo (w optyce) długości fali.
Odpowiedź "czasu." jest poprawna wtedy, gdy ilustracja pokazuje, że sygnały są transmitowane kolejno, w powtarzalnych szczelinach czasowych. To typowa idea zwielokrotniania z podziałem czasu: każde źródło dostaje swój fragment osi czasu, a po stronie odbiorczej demultiplekser odtwarza osobne strumienie na podstawie synchronizacji ramek/szczelin.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują do zwielokrotniania czasowego?
- "kodu." odpowiada zwielokrotnianiu kodowemu, gdzie różne kanały są rozróżniane przez różne kody (sygnały nakładają się w tym samym czasie i paśmie, a separacja jest "logiczna" dzięki kodom). Jeśli na rysunku widać naprzemienne szczeliny czasowe, nie jest to podział kodowy.
- "częstotliwości." dotyczy zwielokrotniania częstotliwościowego: kanały są rozdzielone na różne podpasma, transmitowane równocześnie. Schemat FDM zwykle sugeruje równoległe pasma/"półki" w widmie, a nie sekwencję w czasie.
- "długości fali świetlnej." odnosi się do WDM w światłowodach (różne długości fali niosą różne kanały jednocześnie). To jest analog "dziedziny częstotliwości", ale w optyce. Jeżeli ilustracja nie pokazuje kilku barw/λ transmitowanych równolegle, ta odpowiedź jest nietrafna.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy widzisz oś czasu z naprzemiennymi fragmentami dla różnych sygnałów (sloty/ramki), wybierasz dziedzinę czasu. Gdy widzisz równoległe pasma w widmie — dziedzinę częstotliwości. Gdy widzisz różne λ w torze optycznym — dziedzinę długości fali.
