Styl rokoko (kojarzony z lekkością i dekoracyjnością) w meblach często objawia się:
- falistą, miękką linią bryły (wygięcia oparć, podłokietników, nóg),
- bogatą ornamentyką, nierzadko asymetryczną (motywy rocallowe, esowate zawijasy),
- wrażeniem finezji i "ruchu" formy zamiast surowej geometrii.
Dlatego odpowiedź "rokoko" pasuje do kanapy, jeśli na rysunku widać charakterystyczne wygięcia i dekor, które nie są oparte na prostych, klasycznych podziałach.
Odpowiedź "secesyjnym" byłaby właściwa raczej dla mebla z przełomu XIX/XX wieku, gdzie ornament i linia są zwykle silniej inspirowane światem roślinnym (płynna "lilia", pnącza, smukłe, wydłużone formy), a nie rokokowym rocaille.
"Biedermajer" to zazwyczaj prostsza, bardziej mieszczańska estetyka: mniejsza ilość rzeźbionych zdobień, większy nacisk na funkcję, spokojniejsze proporcje i symetrię. Jeśli mebel ma bardzo dekoracyjny, falujący charakter, biedermajer jest mniej prawdopodobny.
"Klasycystycznym" opisuje się formy bardziej uporządkowane i symetryczne, oparte na geometrii i harmonii (często nawiązania do antyku). W porównaniu z rokoko klasycyzm jest zwykle "chłodniejszy" i bardziej zdyscyplinowany w linii oraz detalu.
Wskazówka egzaminacyjna: przy rozpoznawaniu stylu zacznij od linii (prosta vs falista), potem oceń symetrię (regularna vs swobodna), a na końcu charakter ornamentu (rocallowe zawijasy vs roślinne secesyjne motywy vs ograniczony detal).
