Ława fundamentowa jest elementem fundamentu bezpośredniego, który przekazuje obciążenia ze ścian lub słupów na grunt. W praktyce nie zawsze pracuje wyłącznie na ściskanie. Gdy podłoże jest niejednorodne, występują różnice osiadań albo obciążenia są nierównomierne, w ławie pojawiają się momenty zginające. To oznacza, że w pewnych strefach przekroju mogą wystąpić naprężenia rozciągające.
Beton ma wysoką wytrzymałość na ściskanie, ale niską na rozciąganie. Z tego powodu w elementach narażonych na zginanie wprowadza się zbrojenie stalowe, które przejmuje rozciąganie i ogranicza rysy. Jeśli na rysunku ławy pokazano pręty zbrojeniowe (np. zbrojenie podłużne), to prawidłowym określeniem materiału jest beton zbrojony (żelbet).
Odpowiedź "niezbrojonego" jest nieprawidłowa w sytuacji, gdy element przewidziano jako żelbetowy (co wynika z rysunku). Beton niezbrojony stosuje się tam, gdzie praca elementu jest zasadniczo ściskana i nie przewiduje się istotnych rozciągań ani zginania.
Odpowiedzi z określeniem "lekki" są typowymi dystraktorami. Beton lekki ma szczególne zastosowania (np. redukcja ciężaru własnego), ale w typowych ławach fundamentowych w budownictwie powszechnym nie jest standardowym wyborem. Dodatkowo samo wskazanie "lekki" nie rozwiązuje kluczowego problemu konstrukcyjnego, którym jest konieczność przenoszenia rozciągania przez zbrojenie.
- Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w przekroju lub widoku elementu widzisz pręty (linie z oznaczeniami średnic, ilości, otuliny), to pytanie najczęściej sprawdza rozpoznanie żelbetu.
- Wskazówka praktyczna: w kontroli robót fundamentowych zwraca się uwagę m.in. na średnice, rozstaw, zakłady, otulinę i czystość zbrojenia przed betonowaniem.
