Waga Westphala‑Mohra (zwana też wagą Westphala) jest klasycznym przyrządem do oznaczania gęstości cieczy na zasadzie wyporu. W praktyce wykorzystuje się zanurzany w cieczy element (pływak/obciążnik) o znanych parametrach, a następnie na belce wagi dobiera się doważniki do momentu uzyskania równowagi. Zależność między siłą wyporu a ciężarem elementu pozwala wyznaczyć gęstość badanego płynu.
Odpowiedź "gęstości cieczy." jest poprawna, bo dokładnie temu służy to urządzenie: pomiarowi właściwości fizycznej medium ciekłego, często użytecznej w kontroli jakości i w nadzorze procesów (gęstość bywa wskaźnikiem składu lub stężenia roztworu).
Pozostałe propozycje nie pasują do funkcji tego przyrządu:
- "gęstości ciał stałych." – gęstość ciał stałych zwykle wyznacza się innymi metodami (np. geometrycznie z wymiarów i masy, metodą hydrostatyczną z ważeniem w powietrzu i w cieczy, piknometrią dla proszków). Waga Westphala‑Mohra jest konstruowana przede wszystkim do cieczy.
- "mętności roztworów." – mętność mierzy się metodami optycznymi (turbidymetr/nefelometr), a nie wagą wyporową; jest to inny parametr (rozpraszanie światła), niezależny od samej gęstości.
- "składu granulometrycznego ciał stałych." – granulometrię określa się np. analizą sitową, sedymentacyjną lub metodami instrumentalnymi (laserowymi). To dotyczy rozkładu wielkości ziaren, a nie własności cieczy.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawiają się parametry takie jak gęstość, mętność i granulometria, warto powiązać je z klasą metod: wyporowe/hydrometryczne (gęstość), optyczne (mętność) oraz mechaniczne/sedymentacyjne (ziarna).
