Rozpoznanie wady drewna na fotografii polega na zestawieniu obrazu w przekroju z typowymi cechami poszczególnych wad. Odpowiedź "zgnilizna wewnętrzna" jest właściwa, gdy w środku elementu/pnia widać objawy degradacji tkanki: nienaturalne przebarwienia, zmienioną (często rozluźnioną) strukturę, miejscami kruchość lub ubytki. Taka wada jest istotna technologicznie, bo zwykle obniża wytrzymałość i może dyskwalifikować materiał do zastosowań konstrukcyjnych lub wymagających wysokiej jakości.
Odpowiedź "przeżywiczenie twardzieli" odnosi się do zjawisk związanych z nadmiarem/wyciekiem żywicy w drewnie (typowe np. dla gatunków iglastych). Może zmieniać wygląd (smugi, kieszenie żywiczne), ale nie jest to to samo co rozkład drewna. Jeśli na zdjęciu dominują cechy wskazujące na degradację i osłabienie tkanki, przeżywiczenie nie pasuje.
Odpowiedź "fałszywa twardziel" dotyczy zmian barwy i cech twardzieli o innym mechanizmie niż zgnilizna. Jest to głównie problem identyfikacji stref (biel/twardziel) i ich zabarwienia, bez typowych symptomów rozkładu drewna. Sama zmiana barwy bez oznak destrukcji struktury nie przesądza o zgniliźnie.
Odpowiedź "biel wewnętrzna" opisuje nietypowe występowanie bieli w części bliższej środka. To również kategoria związana z budową i zabarwieniem stref drewna, a nie z biologicznym rozkładem. W praktyce egzaminacyjnej warto ćwiczyć: (1) gdzie jest biel i twardziel, (2) czy widoczne są oznaki osłabienia/rozsypującej się tkanki, (3) czy na zdjęciu widać cechy typowe dla żywicy. Dopiero to porównanie pozwala trafnie odróżnić zgniliznę od wad "strefowych".
