Odpowiedź "strąceniową Mohra." jest poprawna, ponieważ metoda Mohra należy do argentometrii, czyli miareczkowań strąceniowych opartych na reakcji jonów srebra z anionami, przede wszystkim z chlorkami.
Istota oznaczania chlorków w tej metodzie polega na tym, że podczas dodawania roztworu azotanu(V) srebra do próbki zachodzi reakcja strącania:
Cl− + Ag+ → AgCl↓
W miarę dodawania titranta jony chlorkowe są usuwane z roztworu w postaci trudno rozpuszczalnego chlorku srebra. Po całkowitym zużyciu Cl− pojawia się nadmiar Ag+. W metodzie Mohra wykrywa się to za pomocą wskaźnika chromianowego: gdy w roztworze pojawi się wolne Ag+, zaczyna strącać się ceglastoczerwony chromian srebra (Ag2CrO4), co sygnalizuje punkt końcowy.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "redoksymetryczną." – w klasycznej metodzie Mohra nie zachodzi reakcja utleniania-redukcji; kluczowe jest strącanie osadu, a nie zmiana stopni utlenienia.
- "kompleksometryczną." – kompleksometria opiera się na tworzeniu trwałych kompleksów (np. z EDTA). W oznaczaniu chlorków metodą Mohra nie jest to mechanizm oznaczenia; decydująca jest reakcja Ag+ z Cl− i wskaźnikowa reakcja z chromianem.
- "strąceniową Volharda." – metoda Volharda również jest argentometryczna, ale typowo przebiega w innym układzie (często miareczkowanie wsteczne z innym wskaźnikiem). Rozpoznanie charakterystycznych równań dla Mohra (AgCl oraz wskaźnik chromianowy) prowadzi do wskazania metody Mohra.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w opisie/równaniach widzisz tworzenie AgCl oraz sygnał końca miareczkowania związany z chromianem (Ag2CrO4), to najczęściej jest to właśnie metoda Mohra.
