Argentometria należy do metod miareczkowych opartych na reakcji strącania. Jej cechą rozpoznawczą jest użycie roztworu azotanu(V) srebra jako odczynnika miareczkującego (titranta). W trakcie oznaczenia jony srebra reagują z oznaczanym składnikiem próbki (np. jonami chlorkowymi), tworząc trudno rozpuszczalny osad soli srebra. Dzięki temu można wyznaczyć zawartość analitu na podstawie ilości zużytego roztworu AgNO3 (z odpowiednim sposobem wykrycia punktu końcowego, zależnym od wariantu metody).
Odpowiedź "argentometria" jest właściwa, ponieważ bezpośrednio wskazuje na miareczkowanie strąceniowe z udziałem jonów srebra i jest standardowym terminem dla oznaczeń wykorzystujących AgNO3.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "alkacymetria" dotyczy miareczkowań kwas–zasada. Kluczowe są tu reakcje zobojętniania i zmiany pH, a nie strącanie soli srebra.
- "jodometria" to metoda redoks, w której istotną rolę odgrywa jod/jodki (układ utlenianie–redukcja). Zastosowanie azotanu(V) srebra nie jest cechą definiującą jodometrii.
- "kompleksometria" opiera się na tworzeniu kompleksów (najczęściej z EDTA) i służy m.in. do oznaczania jonów metali przez reakcje kompleksowania, a nie przez wytrącanie osadu soli srebra.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się AgNO3 i trudno rozpuszczalny osad (np. AgCl), najczęściej chodzi o metody argentometryczne. Gdy pojawiają się kwasy/zasady i pH – myśl o alkacymetrii; gdy jod i skrobia – o jodometrii; gdy EDTA – o kompleksometrii.
