Rozpoznanie typu urządzenia po tabeli parametrów polega na dopasowaniu charakterystycznych wielkości katalogowych do zasady działania czujki.
Czujka kontaktronowa (kontaktron) to w praktyce czujnik stykowy sterowany polem magnetycznym. W dokumentacji technicznej takiej czujki bardzo często spotyka się parametry związane z samym stykiem: informację, czy jest to styk NO (normalnie otwarty) lub NC (normalnie zamknięty), dopuszczalne napięcie przełączania, maksymalny prąd przełączania oraz opis mechaniczny/montażowy (np. odległość zadziałania magnesu). Taka specyfikacja pasuje do odpowiedzi "czujki kontaktronowej."
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują, jeśli tabela dotyczy kontakttronu?
- "czujki zalania" – to zwykle czujnik wykrywający obecność wody (elektrody, przewodność, pływak). Często ma podany sposób zasilania, pobór prądu, typ wyjścia (np. tranzystorowe/przekaźnikowe) i warunki środowiskowe związane z wodą. Nie jest to typowo "suchy styk z magnesem".
- "bariery podczerwieni" – to urządzenie aktywne: nadajnik i odbiornik (lub transceiver), dla którego kluczowe są parametry optyczne, zasięg, ustawienie osi, czas reakcji oraz zasilanie obu elementów. Opisy stricte "prądu przełączania styku" są dla niej mniej charakterystyczne.
- "czujki dymu" – działają optycznie lub jonizacyjnie; w kartach katalogowych pojawiają się m.in. napięcie zasilania, pobór prądu (czuwanie/alarm), czułość, sygnalizacja, typ wyjścia. To inny profil parametrów niż w czujniku stykowym.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w tabeli dominują parametry "stykowe" (NO/NC, prąd/napięcie styku, odległość zadziałania magnesu), myśl o kontaktronie. Gdy dominują parametry zasilania i pracy układu elektronicznego (pobór prądu, tryby, sygnały), częściej chodzi o czujki aktywne (dymu, zalania, IR).
