W systemach alarmowych spotyka się elementy detekcyjne, które działają na zasadzie "toru optycznego" pomiędzy dwoma urządzeniami. Jeśli jedno z nich emituje promieniowanie, a drugie je odbiera, to mamy układ nadajnik–odbiornik. Takie rozwiązanie jest typowe dla barier podczerwieni (aktywnych barier IR) używanych np. do ochrony przejść, korytarzy, bram czy odcinków ogrodzenia.
Dlaczego poprawna jest "bariera podczerwieni"?
Bariera IR składa się z dwóch części: nadajnika wysyłającego wiązkę podczerwieni oraz odbiornika, który ją monitoruje. Zadziałanie alarmu następuje, gdy wiązka zostanie przerwana, osłabiona albo gdy układ wykryje inną anomalię zgodnie z logiką urządzenia. Opis "składający się z nadajnika i odbiornika" jednoznacznie pasuje do bariery.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- Zasłona nadfioletu – nie jest przyjętym, praktycznym określeniem elementu detekcyjnego w systemach alarmowych; nie opisuje standardowego urządzenia nadajnik–odbiornik.
- Blokada oświetlenia – sugeruje element wykonawczy sterujący światłem (np. odcięcie zasilania opraw), a nie czujnik pracujący w parze optycznej.
- Osłona świetlna – brzmi jak element mechaniczny/ochronny (np. ekran lub obudowa), a nie para nadajnik–odbiornik służąca do detekcji.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się "nadajnik i odbiornik", myśl o rozwiązaniach, które tworzą tor transmisji (np. wiązka IR) i reagują na jego zakłócenie, a nie o osłonach czy blokadach.
