Czujnik kontaktronowy (kontaktron, reed switch) jest elementem, w którym wewnątrz szczelnej, najczęściej szklanej obudowy znajdują się dwa ferromagnetyczne zestyki. Gdy w pobliżu pojawi się magnes (pole magnetyczne), zestyki przyciągają się i zmienia się stan elektryczny (zwarcie lub rozwarcie), co pozwala wykryć zdarzenie, np. otwarcie drzwi lub osiągnięcie określonego położenia.
Odpowiedź "kontaktronowy" jest właściwa, ponieważ opisuje czujnik reagujący na pole magnetyczne i realizujący zmianę stanu poprzez fizyczne zestyki w hermetycznej obudowie. Takie czujniki są typowe w systemach alarmowych (kontaktrony w oknach/drzwiach) oraz w prostych układach pomiaru położenia.
Odpowiedź "podczerwieni" jest niepoprawna, bo czujniki IR wykorzystują promieniowanie podczerwone (nadajnik/odbiornik, odbicie lub przerwanie wiązki) i zwykle mają elementy optoelektroniczne, a nie zestyki zamykane polem magnetycznym.
Odpowiedź "optyczny" także nie pasuje: czujniki optyczne bazują na świetle widzialnym lub podczerwonym oraz fotodetektorach (fototranzystor, fotodioda). Ich konstrukcja i zasada działania są inne niż w kontaktronie.
Odpowiedź "dymu" jest błędna, ponieważ czujniki dymu mają komorę pomiarową (optyczną lub jonizacyjną) i nie są elementami kontaktowymi uruchamianymi magnesem. W praktyce rozpoznawanie kontaktronu polega na skojarzeniu: prosta, hermetyczna forma i zastosowanie do detekcji położenia/otwarcia.
- Wskazówka egzaminacyjna: jeśli odpowiedzi obejmują czujniki "optyczny/IR/dymu" oraz "kontaktronowy", to kluczowe jest rozróżnienie: światło i zjawiska optyczne vs pole magnetyczne i zestyki.
