Na mapach górniczych stosuje się znaki umowne, które skrótowo opisują elementy infrastruktury w wyrobiskach. W przypadku wentylacji miejscowej znak może przekazywać co najmniej dwie informacje: z jakiego typu lutni wykonano lutniociąg oraz jaki jest kierunek pracy wentylatora (tłoczenie lub ssanie), a więc czy do rejonu doprowadza się powietrze świeże, czy też odciąga powietrze zużyte.
Odpowiedź "blaszanych z wentylatorem tłoczącym powietrze świeże" jest zgodna z opisem lutniociągu, w którym wentylator tłoczy strumień powietrza w stronę wyrobiska/przodka. Taki układ jest typowym przykładem wentylacji tłoczącej, w której celem jest dowiezienie świeżego powietrza możliwie blisko miejsca pracy.
Pozostałe odpowiedzi wprowadzają dwie najczęstsze pomyłki:
- Zamiana materiału lutni: "elastycznych…" zamiast "blaszanych…". To błąd polegający na rozpoznaniu tylko części znaku albo na skojarzeniu z inną legendą/mapą.
- Zamiana kierunku pracy wentylatora: "ssącym powietrze zużyte" zamiast "tłoczącym powietrze świeże". To błąd koncepcyjny: wentylacja ssąca ma inną logikę przepływu (odciąg), a z mapy trzeba odczytać, czy powietrze jest doprowadzane czy usuwane.
W praktyce egzaminacyjnej warto zawsze czytać odpowiedzi "dwuczłonowo": najpierw rodzaj lutni (blaszane/elastyczne), potem typ wentylatora i co robi z powietrzem (tłoczy świeże / ssie zużyte). To ogranicza ryzyko wyboru opcji "prawie pasującej".
