Przekładnie mechaniczne klasyfikuje się m.in. według rodzaju zazębienia oraz geometrii współpracujących elementów. Przekładnia globoidalna jest szczególną odmianą przekładni ślimakowej – w praktyce oznacza to, że przeniesienie ruchu i momentu odbywa się przez parę ślimak–koło ślimakowe, a kształt (geometria) powierzchni współpracy jest tak dobrany, aby uzyskać korzystniejsze warunki kontaktu niż w prostszych odmianach.
Dlatego odpowiedź "ślimakowych" jest właściwa: nazwa "globoidalna" odnosi się do geometrii (ukształtowania) elementu/uzębienia w rodzinie rozwiązań ślimakowych, a nie do zupełnie innej grupy przekładni.
- "Stożkowych" – przekładnie stożkowe (bevel) rozpoznaje się po stożkowych kołach zębatych i typowo po przecinających się osiach. To inna zasada geometrii zazębienia niż w przekładni ślimakowej.
- "Planetarnych" – przekładnie planetarne wyróżnia układ: koło słoneczne, satelity i koło pierścieniowe. Klasyfikacja wynika z kinematyki (ruch planet), a nie z pary ślimakowej.
- "Walcowych" – przekładnie walcowe bazują na kołach walcowych (zęby proste/skośne) i zwykle na osiach równoległych. To również nie odpowiada zasadzie ślimak–ślimacznica.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w nazwie pojawia się odmiana kojarzona z ślimakiem (np. specyficzny kształt uzębienia lub powierzchni współpracy), najpierw sprawdź, czy nie jest to po prostu odmiana przekładni ślimakowej. Dopiero potem rozważ walcowe/stożkowe (klasyczny podział wg kształtu kół) albo planetarne (klasyfikacja wg układu kinematycznego).
