W aptece lek recepturowy wycenia się przez zsumowanie elementów, które są bezpośrednio przypisane do konkretnego sporządzenia. Do takich elementów należą przede wszystkim:
- użyte surowce (substancje i podłoża), bo stanowią faktyczny skład leku i ich ilość oraz cena zależą od recepty,
- opakowanie bezpośrednie (np. butelka szklana, słoik, pudełko), ponieważ jest konieczne do wydania leku i stanowi realny, jednostkowy koszt przypisany do tego konkretnego preparatu,
- wykonanie leku recepturowego (robocizna/usługa sporządzenia), bo jest to koszt czynności fachowej związanej z przygotowaniem produktu.
Natomiast etykiety białe to typowy przykład materiału pomocniczego wykorzystywanego w procesie oznakowania. Są one w praktyce traktowane jako elementy ogólnego zużycia w aptece (podobnie jak część materiałów papierniczych), a nie jako składnik kosztu jednostkowego leku w kalkulacji dla pacjenta. Dlatego odpowiedź "etykiet białych" jest właściwa.
Pozostałe odpowiedzi są niepoprawne, bo dotyczą kosztów, które mają charakter bezpośredni: "użytych surowców gotowych" to fundament kosztu leku; "opakowań szklanych" to koszt opakowania bezpośredniego; a "wykonania leku recepturowego" odnosi się do kosztu pracy/wykonania, który jest związany z usługą sporządzenia.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy kosztu/ceny receptury, rozdziel w myślach: co jest w leku (surowce), w czym jest lek (opakowanie) i kto go wykonał (robocizna) versus materiały pomocnicze (np. etykiety), które często nie są liczone jako osobny składnik kosztu jednostkowego.
